Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Πέταγμα χαμηλό αλάτι τα φτερά τροφή να συλλέξουν. Από τα σύννεφα ψηλά στις γήινες πτήσεις στων ανθρώπων τα ράμφη συνταξιδιώτες της πλάσης. Το Πειρατικό, στης πρύμνης το γέρμα υδάτινες τις ανταύγειες χωρίζει τ' ουρανού η παλέτα - ζωγράφος προβάλει στο κάτοπτρο, με μάτια υγρά. Μειδίαμα στα παγκάκια, που τρέμει ίδιο μιας πλάνης, πελάγους βαθύ λακκάκια αλλάζουν πλευρά με λέξεις σαν σε λωρίδα στεριάς στριμωχτούν. Κι μιαν ευχή μετέωρη πάλλει στων παφλασμών το άγριο κύμα κλειδαριές αγάπης χτυπάνε μια μοίρα δικασμένη από τα χρόνια σε νέα αρχή. Σμήνος δελφίνια, παιδικότητας κλέφτες κοπάδια τα πουλιά, συναντιούνται μια χάρη στην πτώση, νερών ακροβάτες χοάνη και δίνη - Ίσως σωθούν. Το αυτοκίνητο τρέχει, διασχίζει λιμάνι , σαν φιλμ , απλώνει μπροστά μια στιγμή, ένα φρένο, η κίνηση παύει τρελή η πορεία, βλεμμάτων σιωπή.  

Μακάρι στην απύθμενη ανάγκη ηδονής να βρει και ένα πηγάδι η γαλήνη να κουρνιάσει. Σε ξένες αγκαλιές επέλεξες να ζεις το κάθε βράδυ, νόημα διάβασης να έχει απαρνήθηκες υπόσχεση "του πάντα , του μαζί" μια νέα συνήθεια, τις νύχτες σου ας φέγγει. Μέσα από τα βιβλία των γυαλιών σου έβλεπες τον κόσμο σαν σε όνειρο, θολό σαν ψέμα, με τρίτο μάτι ράντιζες τα πλέγματα αυτά που ο ίδιος, για προστασία φτιάχνεις. Φοβήθηκες άραγε πληγή, τον νέο κόσμο να κοιτάξεις; μια στάλα λέξεων ρίσκαραν να χυθούν τότε που δυο μάτια αντίκρισαν ζευγάρια άλλα κι ρίχτηκες στο διάβασμα για την "παγίδα". Γρήγορα όμως κρύφτηκες στο κόκκινο στο εφήμερο , που δεν υπόσχεται καθόλου στα χάδια τα αχόρταγα , ό,τι καλύτερο τάζουν για να νοικιάσουν το επόμενο, πιο σκοτεινό κρεβάτι. Έτσι τα Σάββατα χάνεσαι σαν μια σκιά που θέλει να νιώθει διανοούμενος σε στείρα ηδονή ήταν επιλογή ν' ασπαστείς το άπιαστο αγκίστρι ήταν για μια στιγμή που φώτισε η αχτίδα το κενό.

Κοιτώντας το εκκρεμές ρολόι στο παλιό σπίτι την πλούσια πλεξούδα της με πέπλο καλυμμένη. Τον χρόνο σκέφτεται ευθύς της ώρας, της ζωής της το σθένος να πουλά χαμόγελα για να δεχθεί τα πλήθη. Σε ένα ρομαντικό της φόρεμα ροζ , όπως η εποχή την θέλει για την εικόνα, να κλείνει στόματα τί ανάγκη έχει αυτή, να λένε; Μόνη της παρηγοριά τα βαλς η μουσική, η ποίηση, βιβλία στα αστέρια κάνει μια ευχή να ζούσε μια νύχτα άλλη. Με το ρολόι το εκκρεμές συνομιλεί το κόσμημα στη τιάρα , το διαμάντι ολόλευκα μετέωρη, σαν δείκτες στο επόμενο λεπτό, σημάνοντας μηδέν. Γυρνά την πλάτη στους χορούς στη στιγμιαία τέρψη, που 'χει ένα τέλος ο λογισμός της τρέχει σε λιβάδια, σε θάλασσες - Πώς θέλει να βουτήξει! Στο τώρα ταξιδεύει, στους καιρούς χαμόγελα - κλωστούλες ν' αιωρούνται δεν πέρασαν αιώνες με θηλιές, με αλυσίδες, και δικαιώματα άλλα. Το ροζ της φόρεμα ξανακοιτά ο άνθρωπος, στις ίδιες κολυμπήθρες πνίγεται τί κι αν ο χρόνος για όλους προχωρά πλεξούδα με περίτεχνο, πάντοτε καλυμμένη. ...