Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  Ζούμε μέσα από τις αναμνήσεις και όχι τις στιγμές καθώς σεργιάνι βγούνε. Σαν σε φόβο λησμονιάς καρδιοχτυπούμε -με λαχτάρα- κάθε ουρανό σε κορνίζα να μπει την ώρα που ένα τώρα έχει χαθεί. Κι αντί να ρουφήξεις τα πρώτα βλέμματα βιάζεσαι στο παρελθόν να τα περάσεις. Σε άλμπουμ να μπουν για το σημείο αύρες, μυρωδιές, παρόν σχεδόν δεν άγγιξες. Και τρέχουμε έτσι γι' αυτό το χθες για να θυμόμαστε κήπους και καταρράχτες. Το ταξίδι, ο δρόμος της προσμονής η λάβρα σε άλλα τοπία δέντρα φορτωμένα Σαν ένα τραγούδι άρρυθμο, α καπέλα δίχως μια μελωδία αρτηρίες να δονεί.

  Χαρά! αρνήθηκες να μεγαλώσεις παρέμεινες παιδική σαν και τα χρόνια …που τα διδάξαν Οι φωνές Γιαυτό και σ' ονομάσαν Παιδική χαρά Ας μείνει έτσι, ανόθευτη αφού θα διαβρωθεί αν γίνει αληθινή. Ας μείνει πάντα στο μυαλό σαν κάτι άπιαστο, ιδέα λανθασμένη, μαγική μα πάντα καρφωμένη στο γρατζουνισμένο μάγουλό σου. Να είναι εκεί στις δύσκολες της ζήσης Ώρες Όταν το έδαφος χάνεις Ωριμάζεις κι θες σε όλα να βάλεις ένα τέλος. Η χαρά σου η παιδική παρούσα θα ‘ναι στα παιχνίδια, στα γέλια στα μονόζυγα. Τον ώμο θ’ ακουμπήσει σκαλί θα δείξει ν 'ανεβείς. Να φτάσεις στη δικαίωση στις αξίες που σου δώσαν να σταθείς. Η χαρά η παιδική!

Μια ακόμη γρατζουνιά στην σκουριασμένη ήδη αντίκα Τί να σου κάνει; Ενός δακρύων σώμα, όταν σε δρόμο ασφαλτοστρώθηκε με δυο και τρία επίπεδα… Τί να ωφελεί; Μια ακόμη σκέψη, άκαρπη στο ήδη θολωμένο σου φακό Τί να σημαίνει; Φίλοι, παρέες , γέλωτες του πρώτου του καφέ παράδεισος δεν μοιάζει; Μετά από λίγο… Στόματα κλειστά, ερμητικά μπλοκάρουν την ήδη μοιραία σου πυξίδα. Ένα στέρνο απόψε ζήτησα αφού τα ματογυάλια μουσκέψαν πάλι, στου κορμιού τις ζώσες ραφές. Ούτε τους τύπους θέλησα με τα γιορντάνια να θαμπώσουν τ' αληθές. Τα λόγια τα όμορφα, τα δήθεν σε ενός άγουρου μυαλού την σκοτοδίνη για θερισμό σκορπήσαν. Μια σβούρα τώρα το στομάχι σου ανακάτεψε τα σωθικά. Κι ενώ ψάχνεις του φιλιού το ξέφωτο στου δάσους τις δαγκάνες με τους λύκους… Ένα κλαδευτήρι αρπάζεις μισοτιμής κι αρχίζεις να κόβεις τα ξερά χόρτα. Η πρωτινή αγάπη που 'χες φιλότιμο, ζεστή καρδιά για όλους σ' ένα μικρό κουκούλι χώρεσε .... σελίδες, η ποίηση, τα Ίσως κι ας είναι όλα ψέμα. Πίνακας: Claude Monet - Κήπος στη Β...

Με βιβλίο ανά χείρας σε μια γαλάζια ακρογιαλιά βυθίστηκε η σκέψη στην αγάπη όπως μιλήθηκε παλιά. Νέοι με πυρωμένα μάτια στο γρασίδι, κοιτώντας την χαρά γέλια τρυφερά , χείλη ενωμένα το χτες καλύψαν τα φιλιά. Το βράδυ στα " κελιά " σαν χωριστήκαν με θύμησες, μουδιάσματα στο νου τα γράμματα, τις μέρες που γραφτήκαν σαν σύννεφο , σε τούβλα τ' ουρανού.  Η φλόγα και ο άνεμος χάθηκαν σε έναν κόσμο αντισυμβατικό τα λόγια των πολλών σιωπήσαν μια νεράιδα σε χώρο ιπποτικό. Τότε η αγάπη, σε γράμμα αφημένη πιο αθώα φαινόταν, και αγνή ένα ρομάντζο, μια βόλτα στο φεγγάρι ένα σπουργίτι πιστά ν' ακολουθεί. Το βιβλίο κλείνω και φυλλάττω την αγάπη σε γυάλα απονιάς μια γεύση άδολου αισθήματος δισάκι δικής μου αρμαθιάς.

Αιωρούμενες καρδιές δεμένες στο ματσάκι μίας νύχτας ενός μπουκέτου την υπόσχεση λουκέτο ψυχών και σάρκας αναχώματα Αιωρούμενες καρδιές σε μπαλκονιού αγέρι από σχοινί κρεμάμενες στου ανέμου τις ορέξεις χορεύουν βαλς μανιακό. Αιωρούμενες καρδιές από ένα κράτημα κοπήκαν συνάντησαν πέρα πουλιά μαζί τους πώς μπλεχτήκαν. Με τα σμήνη τους ενώθηκαν που κι αυτά σκορπήσαν όταν το μαύρο δίχτυ έσπασε στους πέντε ουρανούς. Παπαγάλων τιτιβίσματα σε μιας μάντρας - παλιά οικοδομή - χαλί συντροφικό, το ζεύγος - που μάθαν μόνο σε μια φράση.