Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Βαλβίδες των φλεβών Ουράνιο δίχτυ  

Η ιτιά προσπαθεί τα λαίμαργα νερά του ποταμού να φτάσει. Μήπως και νιώσει δεν είν’ ασάλευτη σκιά κελαρυστά τα φύλλα της πως ρέουν. Δεν θέλει κλαίουσα να την βαφτίζουν πια μόνο που τρέχει, τρέχει θαλασσινές βουές να θρέψουν το ακίνητό της το κορμί. Ορμητικά κοιτάζει τα νερά πριν την σάρκα παραδώσει στα ακροδάχτυλα δειλά - δειλά την δίψα να γελάσει. Τα μάτια ξάγρυπνα γερνούν τόσους αιώνες, με τις γροθιές Όταν πανάρχαιος ο γρίφος ενός μάντη από των ιθαγενών και των Δελφών τους μύστες τη θύελλά της αφουγκράζεται ...στέλνοντας δροσοσταλίδες στα αιχμηρά μαλλιά της.

Μια μέρα και η πλατεία γέμισε μπαλόνια – καρδιές λυχναράκια ψηλά. Μια μέρα τσίγκινη φωνή που άδειασε υγρό φιλί και για τους δυο. Μια ανθοδέσμη περιμένει στο πλατό ένα φουστάνι να ορίσει το ωραίο διπλή η αλήθεια, πτηνό λαβωμένο όμως για σήμερα της πρέπει το Φως. Λόγια σαν στάλες από έρωτα βρύση κεράκια που καίνε σε μιας ώρας βροντή. Είναι η απουσία που τόσο τρομάζει κι θες να φωνάξεις αν κάτι γραφτεί; Είναι ο ψίθυρος που τιμωρία στέκει σε μία γιορτή, πορφύρας το δώμα ζητιάνα η νέα, κορδέλες πουλάει φανταχτερές να μοιάσουν για χάρη οφθαλμών. Η τσίγκινη της νύχτας φωνή αργοσβήνει μαζί και της χρονιάς το καθήκον πάμε σαν πάντα με γαλέρας μελτέμια εκεί που γραπτά θα πετάξουν "σ' αγαπώ" ακουστούν.

  Όλοι έχουμε αγκάθια που κοσμούνε τον κορμό μας. Και στο τριαντάφυλλο αγκάθια στο κόρφο του σταλάζουν μα δεν τα άφησε στιγμή να ποτίσουν στους αιώνες την φήμη του.   Το τριαντάφυλλο μπλέχτηκε στην ιστορία για την ευωδιά που αναδύει τα όμορφά του χρώματα που την φύση ζωγραφίζουν.   Τα αγκάθια μείναν μόνο σαν μια προίκα στη συνολική εικόνα όχι όμως μοίρα.   Έτσι για να θυμίζει στον άνθρωπο πώς να γίνει κάτ' εικόνα καθ' ομοίωση της φύσης!

  Όταν το βράδυ λίγο πριν πέσει η αυλαία των ματιών ο νους ζαλίζεται από την μέθη μίας μνήμης.   Πριν ξεσπάσει η μπόρα, πρόωρα ποταμοί ξεχειλίσουν ξάστερα πώς είδε καλοκαίρια έντεχνα λαξευμένα σε ενός φάρου την γωνιά.   Κόκκινη κουκκίδα στον χρόνο σημείο, σε χάρτη προορισμού μια νύχτα στου χορού το δάσος κλείσαν τα μάτια της στο μέλλον.   Κιθάρες στα μεγάφωνα ζευγαρωτές φιγούρες να σέρνουν ποτά - πεθυμιές τα βλέμματα - φωτιές - που συναρπάζουν σε θέρους ουρανό, πελαγίσιο.   Κι όσοι πετράδια χώρεσαν δίχως του μπράτσου την προσμονή - ένα χέρι στροβίλισμα να προστάξει - ηδονικά κοιτάξαν πλήθη - αδημονία που φεγγίζει- του στολισμού την ξέθωρη πούλια.   Τα εφηβικά της μάτια όπως χαθήκαν στου αγνώστου το βαθύ μπλε στα κύματα που χόρευαν στο πέραν στου νησιού τα πρώτα σκιρτήματα.   Τα παπούτσια τότε έλιωναν σε μορφών κύκλο προστασίας όμως χρόνια μετά πίσω πώς θέλει να γυρίσει την βραδιά εκείνη με νέο ρούχο, να συναντήσει.