Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ανάσταση Χριστού που δίδαξε αγάπη Ανάσταση Θεού δεν ήταν αυταπάτη. Άνθρωπος ζεστός σαν τη λαμπάδα σου άνθρωπος σωστός σαν θεϊκές γραφές. Σταυρώθηκε και πόνεσε μαζί με άλλες ψυχές αλληλεγγύη πρόσφερε μια ομορφιά ζωής. Πέταξε από τα στήθη αίμα τριανταφυλλί έδειξε τον δρόμο για λύτρωση ψυχής. Πολέμους που θα διάβαινε στο μένος , στην ευχή του δεν πρόσταξε κανέναν Ιούδα στην ζωή του. Ο άνθρωπος αχόρταγος στων αριθμών τη δίνη ξέχασε τις διδαχές προσκύνησε την ύλη. Με την πίστη σου βαστάς Λαμπάδα της αλήθειας λιθαράκι ανθρωπιάς άστρο φωτεινό Αγάπης.  

Μαζί σου να πλέω στον ποταμό της Σεβίλλης στο ράδιο να παίζει ισπανική μουσική  εσύ με ένα μαύρο πουκάμισο ,άρωμα μεθυσμένο  εγώ  ένα λουλούδι  με φόρεμα κόκκινο ,  ν α γνέφω σ'  αγαπώ. Κάτω από πύργο χρυσό, σε πλούτη αραβικά διαμάντια και σμαράγδια ,  τα φιλιά να μου δίνεις με μια σαγκριά στα χείλη,  στα χέρια καρδιά ο χτύπος να ξεχύνεται με γεύσεις φ ρούτων. Ύστερα να με καλείς  σε χορό ρομαντικό κι η κιθάρα να παίζει τραγούδι βαθύ  τα κεριά της ψυχής να λαμπυρίζουν στο ποταμό να σχηματίζουν δυο σώματα σε μια μορφή. Εσύ ένας ταύρος στην αρένα σε μάχη εγώ το κόκκινο πανί να προκαλώ οι μπαντερίγες φόβους να καθαρίζουν  φρουρός να γίνεις σε έναστρο πάσο ντόμπλε. Φλαμένκο ήρθε στο ντουέτο της βραδιάς καστανιέτες, παλαμάκια  μια  φλόγα χαρίζουν ο έρωτας γλυκός θάνατος τις χορδές ξεκουρδίζει παίζει τη μουσική, συντροφιά στο ταξίδι.  

Μια γλυκύτατη φατσούλα με κοιτούσε ζωηρά δυο χνουδωτά αυτάκια παίζανε με τη καρδιά. Μια περήφανη φουντίτσα κόρδωνε καμαρωτά δυο κινούμενες πατούσες Έδειχναν τη πονηριά. Μια λούτρινη κοιλίτσα όργωνε μάρμαρα λευκά δυο λαμπερά ματάκια γίνονταν κοκκινωπά. Μια άτολμη ψυχούλα με κρυψώνα τα στενά δυο κοφτερά δοντάκια τρώγανε λαχανικά. Ήταν το μικρό μου κουνελάκι σαν σταγόνα από μέλι πάντα θα το ‘χω στο μυαλό να τρέχει ελεύθερο σε μέρη.