Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Το αόρατο νήμα ενώνει μες στου χρόνου τις στοές είναι η τέχνη μας, λυτρώνει διοχετεύει ό,τι μάς σκιρτά.   Πόση συγκίνηση να νιώθω πως έχω η ίδια το στιχάκι στα χείλη, στο μυαλό πουλάκι να πεταρίζει στο χαρτί.   Τόσο διαφέρουν οι ζωές όσων στο μολύβι τέμνουν πολέμους ,ειρήνες , διχασμοί στο διάβα σημαδεύουν.   Μπορεί να μην γνωρίζω πώς το τί και το γιατί χαρήκαν κλωστή να πλέκεται δειλή αταίριαστοι συναντηθήκαν.    Μια λάμψη η νυχτιά φορεί πύρινες οι γλώσσες πέφτουν τον δαίμονα να κάψουν εποχής γελώντας, πως κάτι αφήνουν.   Ίσως αν τούτο το πλεκτό ξηλώνεται και ξαναστρώνει η πάλη σε κρατά εκεί σαν το πολύχρωμο παγώνι.  

  Η στιγμή που περίμενες να νιώσεις, ν ‘ αφεθείς μια εκδρομή, μια συναυλία έφτασε, να σε χαρεί. Έλα όμως που πίσω στην πλάτη , στην ζωή κουβαλάς ένα φορείο να μοιράσεις κάθε πνοή. Αρχίζεις από έναν φακό ν ‘ αποθανατίσεις τις ματιές έρχονται οι ανάγκες σωρό να κλέψουν άγια ώρα. Πόσο αληθινά τις ζεις στιγμές με φίλους , σε τοπία όταν θέλεις «το κάτι» να φανεί που «πρέπει» για να δείξεις; Παίρνει στο τέλος η ψυχή αυτό που θέλει να ξεδώσει ή έρχεται για λίγο ηδονή την στιγμή να σπιλώσει; Αυτή η εμμονή για προβολή πως «είμαι εδώ, κοίτα γελάω» ρίχνει από μέσα μια σκεπή να κρύψει δάκρυ, Ναι πονάω! Ελεύθερη να ζήσεις στιγμή κανείς δεν είναι να σε κρίνει μοίρασε χάδι συντροφιάς στον ώμο που αργοσβήνει.