When a violin plays in your heart , you smell a beautiful rose!!when you drink a red wine, somebody comes to you in order to kiss you and dance with you a waltz...!
Αναρτήσεις
ΕΘΝΟΣ
Δεν ξέρω τι σημαίνει έθνος έμαθα να ξεχωρίζω τους ανθρώπους ταξιδιάρικη ταυτότητα μέσα μου ζει ένα μπέρδεμα πολιτισμών το κάλος Αιώνες πριν θέλησαν κάποιοι σύνορα εθνικά να βάλουν στη ζωή μας έτσι εμείς και «οι άλλοι» κατοικούμε χώρια το ξένο μπόλιασαν βαθιά στα σωθικά μας. Μια συνέχεια, τροχοπέδη στην ευημερία ένα βάσανο και εφιάλτης οι αποδείξεις πως καταγόμαστε από κάπου κι ξεκινάμε και τον μανδύα της δόξας ο χρόνος φορεί. Μα ένα έθνος δεν μπορείς να το μετρήσεις από χιλιάδες χρόνια πριν να το ορίσεις η ιστορία γράφτηκε με αίμα λαών ταπεινωμένων όχι με ένδοξα εμβατήρια χωρών ενωμένων. Φανατισμός από μια ράτσα γεννημένος πνίγει λαούς για δίκιο και μαχαίρι όλο και πιο σκληρούς τους κάνει η διαφορά στη πυραμίδα του πολέμου να ανεβαίνουν πάντα. Για ένα νύχι γη παλεύουν και πεθαίνουν μπροστά σε μια ιδέα- σκεύασμα πληγής μόνο συντρίμμια και απώλειες μετρά η ιστορία ανθρώπους σε γκέτο, σε συρματοπλέγματα δεμένους. Μένει μονάχα η ου...
ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ... Καλο ειναι να εισαι ιδεαλιστης μα και επαναστατης στον καιρο σου. Και δεν ειναι απαραιτητο αυτη η επανασταση να ερθει με οπλα μα με το να δαμασουμε πρωτα τον ιδιο μας τον εαυτο. Η επανασταση θα ρθει μονο αν ο καθενας μας ατομικα επαναστατησει μεσα του και αλλαξει τον ιδιο του τον εαυτο! Μην περιμενουμε απο "Μεσσιες" την αλλαγη αλλα απο τον ιδιο μας τον εαυτο.
Η ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗΣ Άμυνα κρατεί Στη πολιορκία η δεσποσύνη Ο «άλλος» στέκει κι θωρεί Ένα φοβισμένο σπουργίτι. Δεν ξέρει τι θα πει Να σ’ αγκαλιάζει ένας άντρας Λίγο γεύτηκε φιλί Με θαλασσί της χάντρας. Από μικρή κάτι μεγάλο Θεωρούσε τις αγάπες Δράκοι έγιναν σε μαύρο πλάνο Γέμισε ο νους της αυταπάτες. Έτσι έμεινε μόνη Τον φόβο να έχει ερωτευτεί Το παλικάρι δίπλα της δεν λιώνει Αφού ταίρι τολμηρό έχει βρεθεί.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ Θέλω να ζήσω αλλά πως... αφού σκέψεις φρικτές καταβάλουν την ψυχή μου. Την κάνουν να φοβάται κάθε κύταρρο ζωής που εγκυμονεί μέσα της στιγμές άπυρης ευτυχίας και χαμόγελου. Θέλω να ζήσω μα πως... αφού σκηνές απερίγραπτες εκτυλλήσονται στη φαντασία του μυαλού μου. Ναι , μυαλού μου αλλά ικανές να αποτελέσουν τροχοπέδη ενός βήματος προόδου. Θελω να ζήσω μα κάτι με τραβάει πίσω συνεχώς... Πάνε οι μέρες που περιμένοντας να μεγαλώσω έκανα όνειρα πολλά. Τώρα μεγάλωα κι κατάλαβα πως όλα αυτά που ονειρευόμουν παιδί έγιναν μια φούσκα φόβου και ανικανότητας. Θέλω να ζήσω έξω από όρια πυκνά που βάζουν η λογική και ο νους. Μα δάκρυα υπάρχουν μέχρι στιγμής που με ένα ποτάμι ίσα έχουν γίνει. Ακόμη περιμένω το θαύμα να φανεί που θα με κάνει ξανά να γεννηθώ...!