Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Και σαν φτάνει η νυχτιά Ανάβοντας την λάμπα Στο προσκεφάλι έρχεσαι Πλάι στην καρδιά.   Και οι χτύποι συγχρονίζονται Σε κομπανία αρμονική Το πληγωμένο ζώο έγειρε Τον πόνο ν’ απαλύνει.   Τότε το πρόσωπο σου σφίγγω Στο μέρος της καρδιάς Βάζω πόση δύναμη θαρρώ; Την θλίψη να γλυκάνω.   Τόση που γίναν θραύσματα Τα πιο θαμμένα σου κομμάτια Έστω για μια βραδιά θα μπόρεσα Ραγισματιές να αποκολλήσω.    

Μια μέρα γιορτινή μια μέρα Χριστουγέννων τι να θέλει το παιδί που τάχα τα ‘χει όλα ; Να ναι τα δώρα τ’ ακριβά φανταχτερά και νέα Η μία δυνατή καρδιά σε κιβωτό αγάπης; Ήρθαν οι μέρες σκοτεινές σαν μάγισσες σε παραμύθι μα δεν σταθήκαν μοναχά στις μυθικές σελίδες. Ξεπήδησαν πράξεις αληθινές στης αθωότητας τα δάση με το δρεπάνι κόβουνε χαρές κάθε παιδιού που τις προσμένει. Τα κάλαντα θα τραγουδήσουν πάλι για τον Βασίλη από την Καισαρεία μοιράζοντας τα πλούτη χωρίς δεκάρα μείνει. Θα πιάσει φέτος τον φονιά στον δρόμο με το έλκηθρο ή παρωπίδες θα φορά συνήθειο ελπίδας.