Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Αν σκεπάζεις τις ουλές σου με κερήθρες μελισσών τρύπιων καλαθιών, κορδέλες στενεύοντας τη φύση. Μια παρθενογένεση ψάχνεις σαν της μέλισσας το θαύμα έμπνευση εκ μηδενός με δανεικούς εργάτες. Ψηλά το βλέμμα, στ' αγνάντι στη κορυφή - να 'ρθει η πρωτιά μα χέρι ουράνιο -ίσως - χάμω να σε πετάξει. Το νέο μέλι επιτελεί μια κίνηση, ήδη βιαστική θα δώσει γεύση άλλης γενιάς -σε κρύα χείλη- με μάνες τις ίδιες φαύλες μέλισσες. Με λέξεων περιτύλιγμα το μέλι προωθείς με ξόμπλια τιμών και συζητήσεις. Σε κύκλους ομόκεντρους το επαινείς ώσπου το φτάσεις στην αρχή του. Με θαλασσί νερό* θα είναι μυρωμένο το νέο προϊόν που έφερες στη πόλη. Σαν φρέσκος Γολιάθ δυνάμεις θα υποτάξεις γνωρίζοντας για πάντα το φινάλε. Νέο, το μέλι θα γλυκαίνει νέες φωνές να ακουστούν σε αγώνες άθλησης, με νέκταρ κι εσένα τερματοφύλακα. *Θαλασσί, αλμυρό νερό όπως των δακρύων

Κάθε Σάββατο πρωί η τέχνη της μπουγάτσας μάς καλεί είναι έργο τέχνης τέτοιο δημιούργημα τον ουρανίσκο για πάντα να γλυκαίνει. Το φύλλο σαν πίνακας ζωγραφικής με χρώματα που λαχταράς να καταπίνεις η γέμιση σαν θάνατος που αψηφά τις δύσκολες της μέρας νύχτες. Ζεστή ο φούρνος στην προσφέρει μια ευεξία νιώθεις την στιγμή κάθε πρωί σαν όνειρο στα χείλη μέχρι να φτάσεις στο ποθητό μαγαζί. Έτσι αθόρυβα, νωχελικά τα φύλλα της μπουγάτσας σε φύλλα της καρδιάς μεταπλαστήκαν. Είναι ευλογία που στη Θεσσαλονίκη έχουμε μια τέτοια τέχνη ζωντανή κι εμείς οι καλλιτέχνες, το έργο τέχνης με ένα πινέλο πιρουνιού, καταβροχθίζουμε!

Σαν το τριαντάφυλλο είναι η ζωή στις ευωδιλες της αγκάθια στάζει μα σαν κοπεί από την ρίζα της αίμα γοργό από μέσα βράζει. Σαν τριαντάφυλλο νιώθω κι εγώ που τις ρίζες μου έχουν κόψει σε γυάλινο βάζο ψυχομαχώ το πέταλο έτοιμο να λιώσει. Μια τριανταφυλλιά είναι οι άνθρωποι που μας κόβουν μεταξύ μας έτσι το καθλενα δεν επικοινωνεί με το άλλο στην αυλή μας. Γυάλινα βάζα γέμισε η ζωή με ανθρώπους αποκκομένους μια κλωστή τα χωρίζει απ'το μαζί σε κορνίζες,κάδρα ξεχασμένους.

Είναι κρίμα, πολύ κρίμα ένα χάδι περιμένω, ώρες μικρές είναι κρίμα, πολύ κρίμα η αγάπη να μετριέται με φώτα αναμμένα. Δυο κορμιά , δυο τέλειοι ξένοι στο ίδιο προσκεφάλι, η σιωπή αγροικά αλλάξαν οι εποχές σε μια σκέπη τ’ ανέγγιχτου παρηγοριά. Κι σου ζητάω μια αγκαλιά που όλη μέρα την νιώθω στον κόρφο μου να καίει Κι σου ζητώ να σου μιλήσω αφού την μέρα όλη είσαι στη σκέψη η φωνή. Μα σαν το φεγγάρι προβάρει φωτοστέφανο ασημί τα βλέφαρά σου κλείνεις και πάλι απ' την αρχή. Σε λίγο τα πλευρά γυρνούν πλάτη με πλάτη όπως δυο βάρκες σιαμαίες. Είναι το Βέβαιο που η απουσία φυλά μέχρι να πετάξει κι αυτό για νέους θόλους.