Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Μια φορά κι χίλιους καιρούς απόκρημνο άνθος ξεφύτρωσε στου βράχου την άκρη, με κάτω γκρεμό.   Σε πύρινο αγέρι , χυμούς ζοφερούς του παραδείσου ανέλπιστη μοίρα σε ψίχουλα – χνούδια , αγκαλιάς την σκιά  κορμιών την πλεξούδα μπέρδεψες.   Υπάρχει όμως και ένα λουλούδι το χείλος γκρεμού σε πείσμα αψηφά τί είναι αυτό που νήματα κόβει κι τυλιγμένο κουβάρι ξανακινά;   Μοιάζει ο άνθρωπος καθρέφτης της ίδιας του πλάσης , χτικιό έχει την λογική , μυαλό για φαρέτρα ποτάμια να παύει, με θήτη Θεό. Σαν μέρος της φύσης ο βιός του γύρω ξερά –  κάπου ψηλά ο ανθός έτοιμος να δεχτεί χεριού το μαχαίρι σαν ρίζα κοπεί κι ‘ρθει μαρασμός.   Το μέλλον θα γράψει , δεν θα ‘σαι εδώ τον σπόρο να δείξεις, σιμά στον γκρεμό λουλούδι θα γύρει φιλί στην πηγή σ’ αγάπης σπηλιά βοώντος φωνή.

Όλα σε ένα όνειρο ακουμπούν όταν κουράζεται η φύση σε κήπους αραβικούς ξοδεύεσαι , ακούς; κιθάρες μουσικές βαστούν οι μνήμες. Στου χτες τα σιντριβάνια - μελωδίες- με κονσέρτο και φεγγάρι πορφύρες οι νεφέλες αγρυπνούν ανάχωμα στο άγχος που μας σώνει. Κι έτσι όπως είσαι χαραγμένη με στρώσεις λέξεων, φωνών -το δράμα- τον διακόπτη κλείνεις με ουτοπίας τρεχαλητό την ζωή εκ νέου να φιλτράρεις. Αφού ξέρεις τόσο καλά πώς κάθε σκέψη μελανή περιέχει στο κουκούλι της μελλοντικών στιγμών θανάτους. Αποφασίζεις νοερά να γαντζωθείς από αναβρυτήρια, σε πέταλα υγρά -κι άσε να κυλά- νερό μες στην παλάμη σαν ευλογία, προσκύνημα, ευχή. Όλα αυτά, βιβλία μουσικά - τα καταφύγια- πλάθουν στο θέατρο πηλό από ονειράτα τί να τα κάνεις τα πεζά, εσύ για να πετάξεις ρίξε τη καρδάρα χάμω, ν' ανέβουν τα φτερά!

Αγνάντευα τα ψαροκάικα στο ασημένιο δείλι τα πανιά πλούσια, καθάρια κι οι φουρτούνες να γελούν να μη λογάνε τάξεις. Τί μένει στο τέλος της νυχτιάς; ένα σκαρί, κατάρτι, το τιμόνι ο νους φυγάς, σε ξέπνοη καρδιά σκέψεις το κύμα να ξεβράζει. Τα τέκνα του θέρους ας προβάλουν σαν άλλοι τρίτωνες απ' την σκιά στεριές να φέρνουν, αρμυρίκια να δώσουν στο μέλλον μιαν ακτή.

Μωσαϊκό προσώπων η ροή μας παλεύει να χωρέσει η μπίλια ιδανικά το κάθε ζεύγος πιάνει μια πλευρά - Μονάδική του – αντίπαλο να έχει το δέντρο της ζωής. Τα πιόνια άτακτα σκορπήσαν σαν καρέκλες μουσικές , νηπίων η στιγμή κάποιος απ' έξω μένει, στη γωνία ωστόσο Όρθιος - συμπαίκτες στη βολή. Τα μάτια όμως σφάλουνε οικτρά σε λάμψη που κοινό τα καθρεπτίζει βλέμματα, επευφημίες τόσο δα μικρά πάλι αυλαία πέφτει, ορίζοντας η τάφρος. Το φεγγάρι, μια μπάλα, στα δίχτυα των χεριών σου θα το πετάς ψηλά να εκτοξευθεί κοιτώντας στη δύση των παλμών σου σαν πυροτέχνημα θα πέσει κατά γης. Γιατί όμως τα λέμε αυτά καιρούς ένας σπόρος εμείς μέσα στο σύμπαν πως τίποτα δεν βρίσκω γιατρικό Μειδίαμα λογισμών σε τυχερά παιχνίδια. Εικόνα : On the Roulette Table in Monte Carlo by Edvard Munch

Η νύχτα κ' απόψε στο λυκόφως πλεγμένη ο αέρας γλυκός , τους ανθούς χαιρετά ζητιάνος το φως , ακροβάτης του σκότους ψάχνει το Ζωντανό, να αφουγκραστεί τους μύστες. Με ασήμι σκεπάζει το ψύχος, η αυγή οι ύστατες στάλες τον ουρανό ζωγραφίζουν σε πρίσμα ουράνιο όλοι στήνουν χορό το θαύμα της φύσης να προσκυνήσουν. Το αργυρό δειλινό , σε μαξιλάρι μελαχρινό, σε βρήκε -ένας ύπνος την ύπαρξή σου τάραξε- σαν άγγελο κρατάς, βλέφαρο γαληνό ενώ στο χτες, ένα κλαρί αδύναμο ήσουν. -Με δάκρυα μεγάλωνε αντί για νερό- Αξίζει σε όσους υποφέραν σορό τον δρόμο να βρουν, των αρχαίων θεών ώσπου ψυχής καταπέλτης κουρσέψει κιτάπια μαρμάρινες, σαν προδοθούν, οι στάλες της νύχτας.