Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Λες τσιπάκι θα σου βάλουν Θα ελέγχουν την ζωή Όνομα, φύλο, ταυτότητα Στη tabula rasa της φυγής. Έτσι φωνές από παντού  Για δαίμονες , διαβόλους Η μασονία μια κουκίδα Τους σπάγκους να κινεί. Έτσι είναι η «φώτιση» Και τα μέσα του αιώνα Μία φήμη γίνεται αλήθεια Μία ριπή κανονισμός. Και έρχονται τώρα ουρές Σπρωξιές, βρισιές, κακό Σ' έναν λαό απαίδευτο με απάνθρωπο διωγμό. Τώρα στέκεις ήρεμος Δεν σου βάλαν το τσιπάκι Κάθεσαι πίνεις τον καφέ Δίνοντας στα social το στίγμα.

  Στέκω σε παντζούρια κλειστά σε ψιθύρους περαντζάδας μια ηχώ χαμένης αθωότητας φέρνει στο δρόμο το καθήκον. Σε μια διαδρομή καλοκαιριού τα σάουντρακ των αναμνήσεων ακούω και φέρνω στο νου σκόρπιες στιγμές, αισθήσεις. Πιάνει ο εαυτός μου μνήμες ενός χτες , στα μάτια, απλού στης έφηβης το καρδιοχτύπι που γράφει στο ημερολόγιο. Το σήμερα τώρα ρωτώ που διδάσκει πώς να ζούμε Μέσα ,του μέλλοντος η μηχανή σε μια γέννηση απ' την αρχή. Έχουν αλλάξει τα θέλω τα ακόμη ανθρωπινά μπροστά σε μία θέα εθιστικής εξέλιξης; Ίσως χάνεται η ηρεμία η γαλήνη των παλμών σαν άγχη θέση παίρνουν στης αυγής τους ίδιους ήλιους. Ίσως γυρίσουμε στο τέλος στις συνήθειες αυτές των καλύτερων μας χρόνων. Πιάσουμε ξανά το νήμα να έρθουμε στην πρώτη και ομαλή μας ρεματιά.  

Ένα χαμόγελο δώσε μου μοιραίας θαρρείς γυναίκας το άστρο της θα λάμπει σε μύθους θα πατεί. Ποιος άραγε θυμάται τί γευτήκαν ζωντανές όταν τα φώτα κλείναν μόνες έρημες κι αυτές; Την ατμόσφαιρα του χτες τώρα αφουγκράζομαι με μια τρίτη μάτια βλέπω την Γυναίκα. Μια Μέριλιν να αργοσβήνει σε κάθε πόθου κάλεσμα μιας Κάλλας την Άρια για Γόρδιο χωρισμό. Μια καρδιά παγιδευμένη σε ιστό τόσων βλεμμάτων μια αράχνη που της πλέκει ενός υφάδι πεπρωμένο. Μια Δαλιδά πλασμένη με τόσων Θεών δώρα  μα με έρωτα κατάρα σε όποιον αγαπήσει. Τέτοιες ντίβες οι γυναίκες είχαν την μοίρα ομορφιάς μα θάφτηκε στα σπλάχνα Η ανατολή κάθε χαράς. Τί είναι αυτό που μένει η συμβολή σε τέχνης πτυχή πως ζήσαν ζωή βασανισμένη θα βρεθεί κάποιος να πει;

  Τσάκλη Βασιλεία - Αγάπη ευγενική - YouTube

  ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΣΑΚΛΗ - ΠΡΕΣΠΑ - YouTube

  Τσάκλη Βασιλεία - Απαγγελία ποιημάτων - Στην Καρδιά μου γράφει Ελλάδα - YouTube

Το σώμα λένε οι πολλοί παλεύει για αποδοχή γίνεται μάρτυρας σχολίων προκαλεί την ενοχή. Δυο άνθρωποι σαν σμίγουν σε φυλακή ψυχών έξω από ονείρου ιδανικό στην άβολη την ώρα. Ποιος άραγε έχει ιδέα στο σώμα χάσκει η ρωγμή το είδωλο θα βρει καθρέφτη να μην τον ικανοποιεί. Πέρα από μανίες , συμβουλές τα όμοια σώματα λατρεύονται το γήινο ο άνθρωπος ζητεί που θα του μοιάζει. Έτσι σμίγουν οι πληγές στα έγκατα απαλύνουν πόνους, προσβολές, παθήματα στα πρότυπα μια πέτρα ρίχνουν. Ποιος είπε κάποτε ζωή δεν βρήκες χώρο ν’ απλωθείς ακόμη και αν σε κυνηγούν του βλέμματος θηρία;