Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

SUKI HAIKU - ΕΙΡΗΝΗ ΠΗΓΑΚΗ_ΤΣΑΚΛΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ

Στίγματα του φεγγαριού τα μελανά στην όψη απομεινάρια κάρβουνου μιας παρελθούσας πυρκαγιάς. Στην έκλειψη του, σε σκιά ορμές πυροβατώντας ανέπαφα έστησε τροχιά ανάσες αν αδράξει. Το κίτρινο του ήλιου φόρεσε τα στίγματα καρφίτσα σε πρόσωπο σαν κούμπωσαν όμοιο με Γης, τις μάσκες. Κι γύρισε ψηλά στ' αγνάντεμα πάλι την θέση πήρε τα στίγματα σχημάτισαν  χαμόγελο στο δείλι.  

Από τα νεφελώματα χαμένη πρόωρες μπόρες , αστραπές άγγελος Κυρίου έπεσε με ασύμμετρες φτερούγες. Λίγο αφελής, με καρδιά ψηλή ψάχνοντας για εξόρυξη χρυσού με τα πυκνά ματόφρυδα να ξεμπερδεύει τα πλοκάμια. Κι μέσα στο παραμιλητό σου "ένας άγγελος είσαι και σύ" συνέχιζαν οι ερωτήσεις να εκπλήσσουν να λιώνουν χαμόγελα στο δάκρυ. Σκέφτηκες "πώς πρίγκιπας θα γίνω" υπάρχει κάποια είδους σχολή; με αθωότητα στέγνωσες τις τάφρους εκεί που έπεφτα πριν σε γνωρίσω. Κι έγινε παιχνίδι ποιητικό η ομιλία των χειλιών , τραγούδι ένα στίχους βρήκαμε να τα συνθέτουν να τα ματώνουν, να μη φταίνε. Κι σε εντοίχισα στο σύμπαν μου εκεί που βρίσκω υπέρτατη ευτυχία στα τραγούδια έγινες ο μόνος χορός που θα ‘θελα για να θυμάμαι. Κι έγινες το ποίημα το ζωντανό μες στις συμπληγάδες της αφέλειας το τρυπάνι που ψάχνεις να πλουτίσεις ο ίδιος έφερες με Μούσας έμπνευση.

Στο ανάγλυφο των ματιών σου όταν αυτά θυμώνουν παρακλάδια στην ίδια ρωγμή βροχή Μαλαματένια. Και εκεί ίσως να τρέχει νερό, από σπασμένες φλέβες δεν άντεξαν τον πόνο να φορούν κι χύθηκαν στους πέντε δρόμους. Πόση καρδιά χωρούν τα ρέματα τοξικά χημικά με τις ουσίες στην κάθε μέρα οι Φωτισμένοι με λάμπες, από πανέρια αγορασμένες. Στο ανάγλυφο ανθρώπων μία ρέμβη μιλούν, εκφράζουν, νιώθουν με αμαρτήματα όλο σπαρτά φανοστάτες της νέας σοδειάς. Άγουρο το βλέμμα, σαν σφυρί στων σοφών την ημερήσια πάλη να μάθει, απ' το σεντούκι της γιαγιάς έπειτα να κάψει, με τις δικές του φλόγες. Κι γέρνω στων ματιών σου το ανάγλυφο που ακόμη αν είναι νεφελώδες μέσα του ξεμυτίζουν ράβδοι χρυσού βαρίδια μεν, καλού Σαμαρείτη.

Φιλί δώσαν δυο ουρανοί ως το πρωί αγκαλιασμένοι θεϊκό μελτέμι πέρασε αστραπή οι εραστές σφιχτά δεμένοι. Αυτή η στιγμή πλάστηκε ευθύς από μαγικά χέρια γλύπτη  δυο σώματα στερνό φιλί μοιράζουν Πριν για πάντα χωριστούν.(1) Ένα φιλί από λουλούδια και χρυσό αποτυπώθηκε σε καμβά ονειρικό το μέλλον τους προστάζει η στιγμή σε ένα κόσμο από φύση ξεχασμένη. (2) Έρως και ψυχή, κορμιά κουλουριασμένα σε ένα γλυπτό που σφύζει ζωή την συνέχεια , τον κόσμο θα υμνεί το παρόν, που τη μοίρα δε γνωρίζει.(3) Τώρα θαυμάζουν οι περαστικοί σε αίθουσες τέχνης και μουσεία το φιλί στους αιώνες θα χαράζει γέννημα της Αφροδίτης και του Άρη.(4) Πλέον βλέπω μπροστά μου το φιλί από μέλι κι αμύγδαλα φτιαγμένο σαν πυξίδα το καΐκι οδηγεί στον χρόνο, δυο χειλιών χαμένων Γλυπτά και πίνακες ζωγραφικής που αναφέροναι στο ποίημα  1) Το φιλί του Ροντέν  2)Το φιλί, πίνακας ζωγραφικής του Γκούσταβ Κλίμντ 3) Έρωτας και ψυχή, γλυπτό του Antonio Canova 4) Άρης και Αφροδίτη, σύμπλεγμα αγαλμάτων του Antonio Canova ...

Σταγόνες σπίθας μικρές με φλόγες νεογέννητες να λαμπαδιάσουν τα σωθικά στα φωτεινά σκοτάδια. Γαλήνη ψάχνεις, για μια ακόμη χρονιά σαν λαίμαργος -το άγχος ένα σαράκι- σε υλικά, ξύλινα ιδανικά και σε τζακιών συντρίμμια. Μια σπίθα μόνο, μια φορά ή την βροχή αυτών, αν αγαπάς άλλη μια φούσκα ας ανάψουν που σαν ξένος, θα κοιτάζεις. Η σπίθα είσαι εσύ, ρομφαία πύρινη την αναγνώριση κυοφορείς, στην πρώτη ανάσα ο δικός σου ο παντογνώστης, φωτεινός της αύρας σου είν', το πρώτο αστέρι. Θες τις ψυχές ατόφιες, λαμπερές κι ας είναι όλα έξω, σβηστά το αγκάθι που τράβηξες βαθιά θα σου προτείνει το στενάκι. Κι αν ευτυχία δεν βρήκες στην εποχή ένας παράδρομος ήταν, σε κατεύθυνση λάθος αρκούν οι τόσες ευχές που ξόδεψες να φτάσουν ως τα ουράνια.

Έτυχε να περάσω από την παλιά μου γειτονιά την βρήκα όμως άδεια από γέλια και κυνηγητά μια ξεχασμένη λέσχη βρήκα εκεί κοντά που κάποτε μαζευόμασταν όλα τα παιδιά. Εκείνα την στιγμή νοστάλγησα τα παιδικά μου χρόνια που τρέχαμε όλη μέρα σαν τ’ αλάνια τα χειμωνιάτικα πρωινά που κυλιόμασταν στα χιόνια τότε,  ν’ απλώνουμε των ονείρων τα φτερά σαν τα παγόνια. Οργανώναμε θέατρα, γιορτές για αναψυχή και χαρτζιλίκι παιχνίδια στις πυλωτές και καθημερινό αραλίκι στα γκάλοπ και στις φάρσες πάντα είχαμε την νίκη κι ας γκρινιάζαν οι απέναντι με απειλή το δεκανίκι. Τα βράδια ποτιζόμασταν με τρομαχτικές ιστορίες και με άλλες αμέτρητες των παιδιών θεωρίες εμείς τα κορίτσια μιμούμασταν τις κομψές κυρίες ενώ τα αγόρια συνεργάζονταν χωρίς πολλές φασαρίες. Τα χρόνια όμως χάθηκαν, με τη σειρά μας και εμείς για να βεθούμε να τα πούμε δεν μένει εύκαιρος κανείς καθένας βουτηγμένος σε προγράμματα, υποχρεώσεις δεν έχει καιρό για μυστικά και αποκαλυπτικές δηλώσεις. Ούτε τα τηλέφωνα χτυπούν για συναντήσει...