Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Απ' τη κουρτίνα ξεπροβάλλει η θέρμη του χωριού ανθρώπων κοντινών μια στάλα ωκεανού. Απ' το μπαούλο της γιαγιάς Ασπρόμαυρες φωτογραφίες Μιας νιας με τις αξίες Του πόνου του μπροστά. Με τις Βελέντζες Σε χρόνια φτωχικά Άνθρωποι που διάβηκαν Πολέμου τα δεινά. Στη σόμπα τη ζέστη Με το γλυκό ψωμάκι Οι ιστορίες οι παλιές ποτίσανε δρομάκι. Κι οι αλάνες ζωντανές Μες στο νου σχολείο Με τη μαμά και τον μπαμπά Να χαράσσουν κοινό βίο. Οι κυράδες οι πολλές Με τα κουτσομπολιά τους Μόνες φτιάχναν προξενιά Για τα γεννήματά τους. Απ' τη κουρτίνα του σπιτιού Κοιτάζω τη πλατεία Άνθρωποι καρδιακοί Σε αυτή την ουτοπία . Κι όταν χαθούν απ' τη ζωή Οι τόσοι αγαπημένοι Θα φτιάξω χωριό μες στη ψυχή Τις φλέβες μου να δένει.

Ίχνη του χτες με οδηγούν εδώ  τόσες χτυπούν καρδιές στ ην ίδια νότα. Εκεί που καραβάνια χιλιάδες έτη πριν με πόλεμο , εμπόριο σπόρο βάλαν ερμαφρόδιτο. Ελλάδα , το πέρασμα στη Δύση ρυθμοί, μπαχαρικά παζάρια, πλανόδιοι στη αγορά νύχτες με άστρα σου χαρίζω. Πύργος Λευκός στη Σαλονίκη χρυσός σε Ανδαλουσία σταγόνες- λαοί στα πέλαγά τους τέχνη Ανατολής γευτήκαν. Με χορό κοιλιάς υποδέχονται τσιγγάνοι βασιλείς με το φλαμένγκο μια γέννα δύσκολη, αιματηρή γνήσιο κερί λιωμένο. Αραβικό και ελληνικό τούρκικο το τσιφτετέλι πολύχρωμα παιδιά χορεύουν καρπός γλυκός θα βγαίνει.

Χορδές αγγέλων αντηχούν σε χθες ουτοπικό κόσμος εύθραυστος, στην γυάλα μπαλαρίνα, πάτημα λαγού.   Οι πίνακες του Μιχαήλ τώρα ζωντανεύουν αλληγορίες- ο Απόλλων κρατεί μια λύρα - νύμφες χορεύουν.   Στους κύκλους τους Αρθουριανούς με ιπποτική ευγένεια θα ‘ρθω στην κουλτούρα άλλης εποχής μαζί σου θα μαγευτώ.   Και σαν δεσποσύνη θα έρθω να σε βρω σε μια περίοδο σκοτεινή κυοφορούσα πολιτισμό.   Βιβάλντι γεννιούνται εποχές στο παρελθόν, με νάρκες σε θλίψη, πόλεμο, λοιμούς καμπάνες χτυπούν σε μπάντες.   Ίσως οι σκέψεις οι ονειρικές μια Σταχτοπούτα που θα χαθεί στο μυαλό, νεφέλης άγγιγμα στο βήμα, σθένος αστραπή.