Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Πόσο οδυνηρό για σένα καθώς ζυγώνει νύχτα είναι αυτή η μάσκα που πάνω σου φορείς; Καθώς τα φώτα σβήνουν και πέφτεις στο κρεβάτι όταν μένεις πια μόνη οι σκέψεις να γελούν; Θέλεις να δείχνεις έξω πως είσαι ευτυχισμένη ρούχο ακριβό ζητάς να κρύψεις τα κενά σου. Με πρόσωπο πλασμένο από ψέμα και υποψία βγαίνεις με χαμόγελο αστραφτερό να λάμψεις. Στα φώτα τα φανταχτερά δεν θέλεις να πεις όχι μα μέσα βαθιά κλαις τους φόβους μακιγιάρεις. Πόσο θα θέλεις να κρατείς την σκάρτη ευτυχία στον κόσμο να 'σαι δυνατή  με πλάνα τα πρωτεία. Είναι βαρύ το τίμημα που βάζεις στην ζωή σου τα φίλτρα γίναν εμμονή  ο  φίλος μία φούσκα. Μα η αρρώστια σου εκεί τα βράδια να γυμνώσει ήρθε τώρα η αυγή φτιασίδια να ξεβάψεις.      

Θεσσαλονίκη -  Σμύρνη δύο πόλεις - αδερφές ενώνεστε και πάλι στου Αιγαίου τα νερά. Κοσμοπολίτισσες , ερωτικές στο παρελθόν, το τόσο ίδιο αγάπες δώσατε, στα σοκάκια ματιές στα σαλόνια τα βαλς και τα κόρτε. Στην προκυμαία, μπρος σε  κόλπους  δεχτήκατε  ομπρελίνα,  χασαπιές τα βράδια γλεντζέδες ,στις παραλιακές στα κουτούκια να χορεύουν οπτασίες.  Σε δύο Ελλάδες με φλόγα δυνατή σε ένα μέλλον που δεν ονειρευτήκαν με πυρκαγιές καήκαν ζωντανές από τις στάχτες όμως γεννηθήκαν. Λεβαντίνοι, Εβραίοι,  μαχαλάδες, γειτονιές χωρίς τις έχθρες τους δεν πορευτήκαν φταίξαν μάζα - πολύχρωμη αυγή στιγμές μαζί, με κάδρο Ανατολή. Τόσα κοινά βιώματα, σε χαλεπούς καιρούς έρχεται το σήμερα τα χέρια να θυμίσει σε πείσματα αρχών, το πλοίο προχωρεί οι δύο πόλεις στην πλώρη της φιλίας.              

Αγάπη ευγενική Πού να σε βρω Σε ποιόν Θεό Να σ 'αντικρίσω;   Σε ποιο δόγμα Φτερουγίζουν τα πουλιά Ποια προσευχή Φυλά στα στήθη την φωτιά; Στην άρπα των Κελτών Στους άκαρπους συλλογισμούς στη γαλήνη των νερών Γυρεύω απαντήσεις. Και στο λαγούτο της φτωχής Με της σαγήνης νότες Στο παλάτι που αναβλύζει μια μέθη μυστηρίου. Τί και αν ο θάνατος Δριμύτερος χτυπά Παύουν να κελαηδούν Ερωτευμένα τα πουλιά; Είμαστε σήμερα εδώ Απέναντι στο χάος Ποιος είπε δεν γεννήθηκε Ο Έρως αδηφάγος;

Είσαι το φως που γεμίζει τα δίχτυα της νιότης Παγιδευμένη η ομορφιά Καταδίκη μην γεράσει.   Κάθε τρυφεράδα, η αγκαλιά Μη χάσει την ζωντάνια Όπως ο νέος που γλεντά το αύριο, σε μία στάση.   Της νιότης το συναίσθημα Πρέπει καθάριο να φυλαχτεί Στης τρικυμίας οι πρωτόβγαλτοι Ναυαγοί, για να σωθεί.   Φτάνουν οι πινελιές δροσιάς Στο ξεραμένο σώμα, το τοπίο Και ο νομάς που θα μαζέψει Φλόγα στις κρύες νύχτες.   Μίλησες για δίχτυα νιότης Στης φρεσκάδας τις στιγμές Μία προσευχή σε κάθε βράδυ Για φυλακής καυτές ματιές.