Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΨΕΥΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ Αγωνα λεει κανουν από κατω Για ένα καλυτερο αυριο κι ένα μελλον δίχως φτωχεια Βγαινουν στους δρομους διεκδηκώντας Ισες ευκαιρίες και ένα κομματι ψωμί. Μα όταν είναι να αναλαβουν τα ηνία Μιας χωρας που αιμοραγεί Ολοι κανουν πως τιποτα δεν ειπαν Δεν εκαναν , τα ψεματα βροχή. Αλλοι στον καναπε καθονται και κριτικαρουν Στην οθόνη ανθρωποφαγία πέφτει πολλή παντες εμφανίζονται όλα να τα γνωρίζουν μεσα στα κοινωνικά δίκτυα πόλεμος επικρατεί. Κανεις δεν μπορεί να με κανει να πιστέψω Πως την αλλαγη θα φέρει και την ελπίδα Όλα για μια καρεκλα γίνονται και τον παρα Υποσχέσεις κι αγώνες που ποτέ δε θα πράξουν. Δε θέλω για κανένα κόμμα να χαραμίσω Ούτε μια μέρα από τον χρόνο της αυγής Άλλοι πεθάναν τότε να είμαστε ελεύθεροι Και πάλι σκλαβωμένοι είμαστε από αυτά. Θέλω να δω έναν να σηκωθεί να πολεμήσει Για μια ιδέα που θα μας παει μπροστά Κι όχι να κάθεται να μιλαει κι να αποστηθίζει Σαν παπαγάλος το όνειρο για λευτεριά. Πανε οι άνθρωποι που τη ζωή τους δώσαν Για έναν ήλιο στα σύννεφα ...

ΔΕΙΠΝΟ ΠΟΙΗΤΩΝ Σε ένα δείπνο αγαπημένοι ποιητές έλαβαν μέρος, στα ουράνια. Η Ιβηρική χερσόνησος η Ελλάδα μου είχανε εκπροσώπους. Καβάφης και Πεσσόα, αδερφές ψυχές, πιάσανε κουβέντα. Ο Λόρκα με τον Καββαδία τραγουδούσαν άσματα για τη λευτεριά. Η Πολυδούρη, η μόνη γυναικεία παρουσία χάριζε γλυκύτητα ,ρομαντισμό. Κωνσταντίνε, κοσμοπολίτικο πνεύμα - ήσουν την πόλη σου ακολούθησες μα την Ιθάκη σου δεν βρήκες. Μαρία, μέσα από ποιήματα ερωτικά έναν λυρισμό εξέδωσες μα η ζωή σου τόσο λίγη... Νικόλα, στο καράβι της ευαισθησίας σάλπαρες στο φτερό του καρχαρία χόρεψες με το σθένος και τη δύναμή σου. Φεντερίκο, καθαρός από πληγές, λούζεσαι στον Γουαδάλκιβίρ των άστρων. Φερνάντο, ψάχνοντας μια ζωή τον εαυτό σου, τον βρήκες μέσα από την ποίηση. Και έτσι ετούτοι οι λαοί οι τόσο όμοιοι και πονεμένοι, ήρθανε για ένα δείπνο να θυμηθούν τη νιότη τους. τα ξενύχτια , τις αταξίες τους σαν νέοι. Μα και τον λογισμό των ώριμών τους χρόνων. Κάποιοι δε πρόλαβαν τα χρόνια τους να ζήσουν τα ζούνε τώρα μέσα από...

Στης Ιβηρικης τα χωματα... Εδω στης Ιβηρικης τα χωματα, με βηματα ποιητικα περπατω , διπλα σε ανθρωπους απλους με νοικι μιας πενταρας μα με σκεψεις κι πνευμα τοσο πλουσιο οσο δε φτανουν τα πλουτη του κόσμου όλου. Στενακια πετρινα γραφικα συναντω κι σπιτια παλια με χρωματα κι σχεδια απο μια κληρονομια αραβικη... Ο Ατλαντικος ωκεανος ως σημαδι και σημα κατατεθεν διαμορφωνει το ταπεραμεντο των ανθρωπων. Η θεα απο τα αναριθμητα μιραδουρος σε αφηνει αφωνο κι απαθανατιζεται σε μηχα νες και κινητα... Παλιά τραμ σε στενά ανηφορικά δρομάκια σε ταξιδευούν σε μια νοσταλγική εποχή που ο κόσμος άκουγε φάντο κι αντάλλαζε αδιάκοπα κουβέντες. Οι παστελαριες και τα καφέ γεμάτα απο κοσμο καθημερινο, απλο κι αυθεντικο. Τη ομορφη μιξη των λαων λογω και των παλιων αποικιων τη βλεπεις καθαρα. Μα δε σε πειραζει. Γιατι ο κοσμος επικοινωνει πανω απο ολα με τη καρδια και τη ψυχη... Και το ποταμι απο την αλλη σαν ενας αντρας που κοσμει πλατειες κι δρομους διπλα σε αγαλματα βασιλιαδων κι μεγαλων εξερευνητων της ι...