Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  Δεν καταλαβαίνω το γιατί κάθε θέρος η ίδια πληγή πυρκαγιές, πλημμύρες, καταποντισμοί σε μια όλο "απούσα πολιτεία".   Οργή, αγανάκτηση και μένος παντού τα ίδια λόγια , βροχή πολιτική του καναπέ και της οθόνης τόσο εύκολο έτσι να καρφώνεις!   Μπούχτισα τα ίδια κάθε χρόνο όλοι κριτές - χωρίς να ξέρουν, να ρωτούν η κοινωνία βράζει από αβλεψίες την καμπούρα της όμως δεν κοιτούν.   Με μια συσκευή στα χέρια, αλλάξαμε τον κόσμο μαγικά πάλι φτώχεια, αγανάκτηση εκεί βγήκαμε από την υποχρέωση - Ας ειπωθούν.   Δεν θέλω φλυαρίες , χόρτασε η ψυχή κάνεις ευθύνες δεν κουβαλά στη πλάση λείπει να φτιαχτεί ο Παρθενώνας μιας ζώσας κοινωνίας.   Σίγουρα , πάντα θα υπάρχει ο ήρωας, η ανθρωπιά , σαν διορία είμαστε μέρος μιας φύσης ζωντανής μέχρι να καεί το τελευταίο φύλλο.       Εικόνα : Τζον Μάρτιν, Ο τελευταίος άνθρωπος