Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Κάθε χρόνο ίδια γιορτή δέντρα σε σπίτια και πλατείες δημοσιεύσεις χαράς παντού κάθε χρονιάς συνήθεια. Λες πατάμε ένα κουμπί προσμένοντας το γιορτινό ίδιες ελπίδες τρεμοπαίζουν ευχές και άγιος ο Θεός. Τι άραγε να μας κινεί καινούργιο ρούχο ν' αποκτούμε μήπως γυρίσει τελικά τροχός, η γιορτινή ρουτίνα; Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή άσματα, τα ίδια ευχολόγια σαν αυτόματες οι φράσεις από συναίσθημα κενές. Κι εγώ που ψάχνω να δω κάτι διαφορετικό για φέτος πιάνω τον εαυτό ν' αναμασά αντιγραφές της οικουμένης. Δεν θέλω πια να στολιστώ την ματαιότητα να κρύψω κάτω από άλικα χαλιά χωρίς κάτι να γκρεμίσω. Έτσι ο χρόνος θα φύγει, θα 'ρθει χωρίς το νέο να 'χει φτάσει κάτω από την ίδια ιεροτελεστία ο Χριστός θα γεννηθεί.

Το κερί που φωτίζει ξεφτισμένες γραμμές κάτι για να τονίσει βαθιά ξεχασμένο. Έρωτες δίχως τέλος γυναίκες υγρής ποδιάς μιας κοινωνία πίσω αγχόνης προόδου. Δεν ξέρω αν νοσταλγία κομμάτι του σήμερα, κάθε, σωστός είναι δρόμος μιας ζώσας κραυγής. Του Σαίξπηρ στιχάκια του Θερβάντες μυστικά σε βάζουν στο ίσκιο κι αν μύθων παιδιά. Τώρα κοιτώ εσένα ν' ανάβεις κεριά τόσα για να ξεχάσω της γνώσης πολλά.