Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Αυτός ο ξέφρενος ντουνιάς Ο τόσο φτηνός και εφήμερος Του υλισμού - της αυταπάτης   Σε αυτόν τον κόσμο της απάτης Με σκίτσα τέλειας ζωής Μα -στα αλήθεια- τόσο ποταπής.   Εσύ, η μόνη μου ελπίδα Στου παραδείσου την αυλή Μια αγκαλιά σου, ένα φιλί Θαρρείς πως κέρδισα λαχείο.   Είναι πράγματι η κρίση Που ζούμε εμείς μαζί Κοινωνική και βίαιη Σαν εφιάλτης μοιάζει.   Τόσα πρότυπα στην γειτονιά Που λέγεται οθόνη Τόσα ανούσια κουτσομπολιά Την μέρα βομβαρδίζουν.     Εσύ, ο μόνη άγκυρα Που δένει στο νησί Κρατά εμένα στεριανή Στο πέλαγο μην πέσω. Έλα να κλείσουμε οι δυο Τον κόσμο μας σαν φυλαχτό Μη τον βλάψει ποτέ κανείς Κοιτώντας πάντα το εμείς. Έλα απ’ το ναυάγιο να βγούμε Σε μια χρυσή ακρογιαλιά Εκεί που παφλασμός κυμάτων αντηχεί τον έρωτα γλυκά.

Τι να κάνουν και οι ποιητές ονειρεύτηκαν έναν κόσμο η γη όμως δεν έφτασε. Τι να κάνουν και οι ποιητές με την γραφή τους; γύρω πόλεμος, φτώχεια, δυστυχία. Φτιάχνουν βόμβες και στρατό οι Μεγάλες οι Δυνάμεις πρόσφυγες, απόσταγμα "φροντίδας" φωτιά και πόνο προκαλούν. ο κόσμος διχάζεται το χρήμα, τα συμφέροντα κεφάλια κυβερνούν πύραυλοι - εκρηκτικά πετούν. Παιδιά εκπαιδεύονται να σκοτώνουνε ζωές Δε μετρούν τα άστρα Μονάχα σταματούν καρδιές. Αιματοκύλισε το σύμπαν την ιστορία, κανείς να διδαχτεί φανατισμός στην ίδια θέση ο χρόνος - κύκλος απειλεί. Όσοι ανάστημα ύψωσανε στην κάννη για μια ειρήνη, χωρίς διακρίσεις γη στην ανατριχίλα δε άντεξε η ψυχή με βόλι εχθρού πέσαν αμαχητοί. Τι να σου κάνουν και οι ποιητές ένα μέλλον ουτοπικό κοιτούν γράφουν , γράφουν με μελάνι δεν αρκεί. Τον πόλεμο να σταματήσουν Πολιτισμούς ξανά να χτίσουν χαμόγελα που επαναστατούν. Μα το έργο τους σημαντικό διαμαρτυρία, αναπόφεκτη φωνή ανάγκη για λύτρωση διαχρονική.

ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ Σε έναν κόσμο Χωρίς χαμόγελο Υπάρχει θέση Για ένα φιλί;   Για μια αθωότητα Που χάθηκε στα δέκα Για μιαν αγάπη Που δεν λάβαν τα παιδιά;   Σε έναν κόσμο Με βόμβες ειδήσεων Με νέα μέσα Να δείχνουν πώς «ζεις»;   Υπάρχει μια έξοδος αγκαλιάς προσφυγή Σε κάθε άγριο Που όλο θεριεύει; Σχολειά μιας παιδείας Εκφοβισμού- απειλής Μαθητές με όπλα Ψηφιακής εξέλιξης.   Σε έναν κόσμο Γνώσης-πληροφορίας Υπάρχει θέση Για λίγη ευτυχία;   Γύρε στον ώμο μου Ανάσανε βαθιά ο κόσμος φτιάχτηκε Με τσεκούρι και φωτιά!    

ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ Χρώμα κόκκινο Η μπάλα βάφτηκε Παιδιά παίζουν στη αλάνα Με κρανία ανθρώπινα.   Για μια «οικογένεια» Έναν όρκο τυφλό στήριγμα μετέωρο  που ζωές ξεκληρίζει.   Στην αρένα όλοι εχθροί Η φανέλα μάνα και πατέρας Ο σύνδεσμος μια ανοχή Μαχαιριά στη καρδιά.   Με χρώμα κόκκινο Όσοι δεν αντιδρούν Η πολιτεία, ο κόσμος Θα βάφονται οι αγώνες.   Το κακό είναι εδώ Με θρήνους μέλλοντος Με τιμωρίες- χνούδια Η μπάλα θα γυρίζει.  

  Σε μια φωλιά θαρρείς Γεννιέται η ύπαρξή μας Σε μητρική αγκαλιά Το σύμπαν, η φυγή μας. Σε μια φωλιά κι εγώ Θέλω να κουρνιάσω Ασφάλεια και θαλπωρή Για να ξαναπετάξω. Καθώς νιώθεις να πέφτεις Η ψυχή να μη βαστά Όλα γύρω να γυρίζουν Να έχεις χάσει λογικά Θέλεις πίσω να πηγαίνεις Στην πρωτινή χαρά Σκοτούρες και άγχη Να χαθούν στα παλιά. Είναι γιατί σου έλειψε Η φανερή φωλιά που δεν δημιουργείς Κεραμίδι , τούβλα γερά. Σε μια φωλιά και τώρα Το είναι μου ξυπνά Χέρια συντροφικά την φτιάχνουν Με υλικό για νέα φτερά.