Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Οι άνθρωποι φοβούνται Να νιώσουν καρδιοχτύπι Να τους καίει τα σωθικά. Φοβούνται να δοθούν Στο σώμα που κρατούν Να νιώσουν κάτι Να δονεί το μέσα τους. Ίσως φταίνε οι εποχές Ίσως οι ρυθμοί που ζούμε Κι ξεχάσαμε να αγαπούμε Αληθινά. Επιφάνεια σε όλα κυριαρχεί Στον έρωτα, στο πάθος, στη αγάπη Κανείς δε ψάχνει στα βαθιά Αυτό που ουσία θα δώσει Στη ζωή του. Σχέσεις εφήμερες , προσωρινές Για την ανάγκη μίας φύσης το νόημα αν αφουγκραστείς Φεύγεις πριν πληγωθείς. Έχουν γίνει άραγε οι σχέσεις Υποκατάστατα αγάπης Ένα άγγιγμα προσποιητό Ένα φιλί ψεύτικο ,φτηνό; Ψάχνει ο άγγελος αγάπη Στη γη του 21ου αιώνα Πέρα από εγωισμούς με ατόφια εμπιστοσύνη. Δε πίστεψε σε αφανισμό Πάντα ελπίζει στη εξαίρεση Σε αίσθημα, καρδιά Σε τρυφερή όμορφη βραδιά.   Χαράζει δρόμου ουρανό Βλέπει όραμα προφητικό Ο κόσμος γεμάτος κενά Δίχως αγάπη δε νικά.

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΙ ΕΣΕΝΑ... Αν δε είχα κι εσένα ποίηση Να με κρατάς μη πέσω Στου γκρεμού τα δόντια.... Αν δε είχα κι εσένα ποίηση Να μου στεγνώνεις τα δάκρυα Σε κάθε απόγνωση που με βαστά. Αν δε είχα κι εσένα ποίηση Να μου χαρίζεις ελπίδα Στα σκονισμένα φεγγάρια του μυαλού. Αν δε είχα κι εσένα ποίηση Να γράφω, να γράφω, να γράφω Κι να καλύπτονται αυτόματα πληγές... .... Αν δε είχα κι εσένα... Θα κρεμόμουν από τα λόγια κι τις πράξεις των πολλών Δάκρυα , φωνές κι τσακωμούς Αναφιλητά μιας ζωής αβίωτης. Από τα φάρμακα της προσμονής Της καθυστέρησης του κακού Της αιώνιας καταστροφής. Μόνο εσύ, προσωρινός έστω γιατρός Μιας στιγμής έξαρσης, ταχυπαλμίας Που μες στη ζάλη έρχεσαι καταφύγιο Έστω από άμμο φτιαγμένο. Πόσα γράφτηκαν για σένα Αυτές οι αράδες ένα τίποτα Μα θέλω να τις χαράξω. Αναλγητικό  μέσα στα χαμένα Είσαι εσύ για μένα. Με το μαγικό σου ραβδάκι Με άγγιξες, εσύ νεράιδα ποίηση Ευχαριστώ το Θεό Μου έγινες λύτρωση!

ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ Ζητώ συγγνώμη σε όσους έχω πληγώσει Άθελά μου Επειδή δε ωρίμασαν  τα σπλάχνα κι η καρδιά μου Και στερήσεις έχω βιώσει στο πετσί. Ζητώ συγγνώμη σε όσους εξαπάτησα Χωρίς να ξέρουν Αγγελικό πρόσωπο τι κρύβει. Μα αρρωστημένες σκέψεις Στροβιλίζουν το μυαλό Βασανιστικές ιδέες κυκλώνουν Το κλάμα, τα όνειρα μου. Είναι που γεννήθηκα Να υποφέρω Αφού δε έχω μάθει Το θυμικό να σταματώ Να κάνω υπομονή Να φύγει σκέψη εγκυμονούσα Που δαίμονες την έχουν φτιάξει - Κυριαρχούν ακόμη σε υπάρχουσα πληγή-. Ένας εθισμός με σπρώχνει σε πράξεις άσωστες Ένα κερί στη Παναγία Αισθάνομαι να ανάψω Καθώς η πίστη μια ανάγκη ανθρώπου αδύναμου είναι Να λυτρωθεί από τα λάθη του Να μη υποφέρει πια. Όλοι όσοι στο κόσμο έρχονται Tabula Rasa η ψυχή τους Ζητώ λοιπόν συγγνώμη Γιατί δεν πλάστηκα καλά . Μα σίγουρα ο δρόμος είναι ανοιχτός Για λύτρωση, συγχώρεση, αλήθεια Όσο ζούμε και υπάρχουμε Να πούμε μια συγγνώμη Πριν φύγει η ζωή. Εύχομαι μια μέρα να  ξεπληρώσω όσους πόνεσα Χωρίς να το θελήσει η έρμη η ψ...

Η φύση χάρισε ομορφιά Θαυμασμό , σεβασμό, αγάπη, Η αντανάκλαση του νερού στη γη ο ίδιος μας ο εαυτός. Κοίτα τα σπουργίτια πως πετούν πώς παίζουν στη λουλουδιασμένη φύση Συντροφιά, φιλιά μοιράζουν στα ηλιοτρόπια της δύσης. Και η μελισσούλα μες στην γύρη με μέλι ποτίζεται η πλάση Τόσο γλυκά πλάστηκε ο κόσμος μα πόσο πικρά μαραίνεται. Κοίτα τα νούφαρα πως πλέουν κι τις χελώνες πως κολυμπούν Σαν το ρυάκι τρέχει η φύση ελευθερία ύπαρξης κοιτούν. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από την ίδια φύση Σαν πανδαμάτωρ μοναχικός έβαλε πλαίσια,κουτιά και νόρμες Τον διπλανό με δάχτυλο τώρα δείχνει ως διαφορετικό και ανάρμοστο. Απομακρύνθηκε από τα όντα από το περιβάλλον που τον γέννησε Έχτισε ένα δικό του κόσμο,ισχυρό μακριά από της φύσης τα σμαράγδια. Όποτε αφέντης ορίστηκε η φύση τον εκδικήθηκε Το διαφορετικό έβαλε απέναντι μα η φύση  το αρνήθηκε. Με τη δική του κρίση και λογική κόβει τον γόρδιο δεσμό της επαφής Βάζει προσωπείο και οδεύει προς νέα εκστρατεία κατάκτησης. Να δεχόμαστε τη κάθε μορφή ζωής σ...

ΛΙΣΑΒΟΝΑ Εδώ στης Ιβηρικής τα χώματα με βήματα ποιητικά περπατώ και συναντώ ανθρώπους απλούς με πνεύμα τόσο πλούσιο, όσο της γης τα πλούτη.  Στενάκια πέτρινα, γραφικά κι σπίτια παλιά με χρώματα κι σχέδια αραβικά.    Τραμ, ανηφοριές και μιραδούρος σε ταξιδεύουν σ’ άλλη εποχή, όπου ο κόσμος άκουγε φάντο κι αντάλλαζε λέξεις και ζωή. Όμορφη η μίξη των λαών τη βλέπεις καθαρά, δεν σ’ ενοχλεί. Όλα με την καρδιά και τη ψυχή. Και ο Τάγος, τρεχούμενο νερό, κοσμεί δρόμους και πλατείες, αγάλματα βασιλιάδων και μεγάλων εξερευνητών.   Εδώ στης Ιβηρικής τα χώματα με βήματα ποιητικά περπατώ και συναντώ αγαπημένους στίχους κι αρώματα.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ Του ανθρώπου η μοίρα άγραφη Δίχως το μπράτσο του διπλανού Γεννιόμαστε για να μοιράζουμε Να συνυπάρχουμε ,να αγαπούμε. Πατρίδα οι φίλοι μας , ο τόπος Η γειτονιά που μεγαλώσαμε Όλες οι μνήμες χτίζουν χαρακτήρα Βιώματα της ψυχής μάς αναπλάθουν. Όσο κι αν γυρίζουμε τον κόσμο Στα ταξίδια της ζωής κι αν βάζουμε σπόρους Οι ρίζες θα τρέφονται από τα κλαδιά της πατρίδας Αυτής που η πυξίδα της καρδιάς κρατά στα σπλάχνα. Είναι οι λίθοι, τα φτερά μας κεντούν Με αγκάθια, λουλούδια στεφανωμένα. Είδαμε πλούτη, τέχνες, πόλεις, πελώριες στεριές και θάλασσες, Σε ένα σπίτι απλό ,απέριττο ο βίος. Ο κόσμος τόσο μεγάλος και μικρός Τόσο πολύπλοκος κι απλός Η νοσταλγική υφάντρα της ψυχής Θα γυρνά εκεί που μας άπλωσαν το χέρι. Μπορεί η ευτυχία να πλανάται παντού Στη άμμο να χτίζεις το παλάτι σου Μα αν ανάσες δε βάλεις στα θεμέλια Σε θάλασσα βαθιά μόνος θα πλεύσεις.

Στης Ισπανίας , γης αγαπημένη όπου ο ήλιος άπλωσε το χέρι έφτασε η ώρα που άγγιξα Σεβίλλη, Κόρδοβα, Γρανάδα. Στον ποταμό Γουαδαλκιβίρ τον πολυτραγουδισμένο με καραβάκι όμορφο έπλευσα στα νερά του. Επόμενος σταθμός η Κόρδοβα με αραβικούς ναούς δοσμένη έτρεξε ταινία στα μάτια μου  όταν ήταν κατακτημένη. Έτσι προχωρήσαμε Γρανάδα γύρω λιόδεντρα φορτωμένη με σκέψεις ποιητικές βαδίσαμε σε γη χαραγμένη. Ψηλά ένα κάστρο με κυρίευσε η Αλάμπρα μαζί με μύθους σαν κύκνειο άσμα ενός λαού της ιστορίας εχθροί αιώνιοι.  Η Γρανάδα έμεινε στη μνήμη μου ως η Γρανάδα του Φεντερίκο καθώς είδα τον τόπο που περπάτησε και έγραψε ποιήματα σπουδαία. Στο Fuente Vaqueros, στο σπίτι που βήματα πρώτα έκανε Ένα όμορφο χωριό, δοσμένο στη μνήμη του ποιητή. Σε ένα Huerta de San Vicente από τριαντάφυλλα και λουλούδια στης δόνιας Ροζίτα τον κήπο δαφνοστεφής ποιητής κατοικεί. Ήρθε της επιστροφής η μέρα στην Λισαβόνα του Πεσσόα από την μνήμη στην καρδιά τέτοιο φευγιό θα στέκει.

Η ποίηση χορεύει το πεντάγραμμο νότες φορέματα στολίζουν μια μαγεία διαπερνά το αίμα στις φλέβες που κυλά. Όμορφα αγόρια με κορίτσια τραγουδούν τον πόνο, το αγκάθι σε μια σκηνή από σκοτάδι και μυστήριο. Η ποίηση τότε συναντά θέατρο , μουσική χτύπο και χορός καρδιάς ανασαίνουν. Φτιάχνουν κόσμο μοναδικό σε όποιον το βιώνει κοιτάζουν τα χαμόγελα κορμιά ν’ ανατριχιάζουν. Φλαμένκο , καστανιέτες χτυπούν ρυθμό ποιητικό ποτάμι τρέχουνε τα βήματα από μικρούς λυγμούς κι ανάσες. Πλήκτρα του πιάνου αγγίζουν τη φωνή μια κραυγή από τα σπλάχνα βγαίνει θεία χάρη πλησιάζει το λαρύγγι, την ψυχή. Μουσική και ποίηση γενούν άγγελο και μούσα κι όλα μαζί ενώνουν Το Duende της ευτυχίας.