Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ο Γιάνγκο με τον Ντούσαν Συνήθιζαν να παίζουν Να τρέχουν, να γελούν Σαν ήτανε παιδιά. Τώρα μια πέτρα με ονόματα Ένα κτίριο βομβαρδισμένο Κι άνθρωποι περνάνε πέρα δώθε. Ένας τόπος αιματοβαμμένος Αδέρφια σκοτώνουν αδέρφια Νεογνά παίρνουν τα όπλα και χτυπούν. Σερβία , Βοσνία, Κόσσοβο, Αμερική Όλοι θεατές κι ηθοποιοί σε τραγωδία Ελλάδα, Μακεδονία, Σκόπια, Αλβανία Ζήτημα Ανατολικό, παγκόσμια θηριωδία. Μα τη λύση κάνεις δε βλέπει μόνο η φιλία των λαών θα φέρει ήλιο Θα σκοτώσει προσπάθειες ισχυρών  Στρατιές ξένες θα διώξει. Μπορεί αυτός ο τόπος να ανασάνει; Να μη ανατριχιάζει τη κάθε στιγμή Μνημεία για νεκρούς μη στήνονται Ειρήνης να δοθεί πνοή;

ΤΙ ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ Τι ήσουν εσύ; Μια νύχτα, ένα βλέμμα, μια συνάντηση Κι έγινε η αρχή. Τι ήσουν εσύ; Μια εμπειρία ,ένα πυροτέχνημα και ένα τέλος. Τι ήσουν εσύ;. Θυμούμαι τα λόγια που με προσέγγισες Ήταν άραγε αληθινά ή πνιγμένα σε λαβυρίνθους εγωισμού κι ανασφάλειας; Μου είπες "είμαι ερωτευμένος μαζί σου"... Ήταν μια ψευδαίσθηση η κοροϊδία; Πέρασες σαν να μην άγγιξες τίποτα... Μα άφησες κάτι μέσα μου... Μια φυλακή άνοιξε , ένα κλειδί γύρισε... Δε μπορώ να πω ότι μου έκανες καλό ή κακό. Μα θα χω κάτι να θυμάμαι. Τι ήσουν εσύ; Λίγα ποιήματα , ενθουσιασμός, λιμάνι. Μια παρένθεση πως πίστεψα θα κρατήσει πιο πολύ. Φόβους μαζί σου πως θα ξεπεράσω. Μα όχι. Ήμουν τόσο άπειρη... Κι τώρα ξέρω. Πάλι από την αρχή ... Με δαίμονες κι φοβίες. Μα θα χαν καλυφθεί από πέπλο χαδιών κι δε εξαφανίστηκαν. Δε χαθήκαν διόλου, μα για λίγο ξεχάστηκαν... Δε πειράζει ... Τι ήσουν εσύ;; Ένα δειλινό, που ξαναξύπνησα μόνη. Μόνη, μα συνηδειτοποιημένη.