Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Το πρόσωπο της έγινε λέξεις τα ματόκλαδα θλίψη ζοφερή τα λακκάκια στέναζαν εκφράσεις τα χείλη ανοιγόκλειναν σκληρά. Τα δάχτυλα, τα πλήκτρα αγκάλιασαν δίνοντας και παίρνοντας παλμούς μια μελωδία ειρηνική απλώθηκε στο μαύρο του χάους, διχασμένη. Ήτανε ποτισμένο πρόσωπο στόλισε με στίχους νότες το μάτι εστίαζε ανεύρετο σε δρόμους και χαράδρες. Στην κορυφή σαν βάδιζε κλιμακωτά, με εκλάμψεις στης γλύκας το μένος έπεφτε πεντάγραμμο σαν σβήσει . Το πρόσωπο ένιωθε οικείο σε τούτη τη σύνδεση, γαλήνη με τις φουρτούνες ήχου έβρεχε την κάθε ζήση της, θαμμένη. Η μουσική με ομορφιά κλασική τύλιγε τις φτερούγες αράδες γλυπτά ξεχύθηκαν μυσταγωγώντας αλήθειες. Ποίημα εμπνευμένο από το ρεσιτάλ πιάνου που παρακολούθησα, της διεθνούς φήμης πιανίστριας  Nohyoung Kim

  Σε έναν καφέ οι «γεύσεις» μια γωνιάς, παλιάς οικοδομής σκουριασμένα υποσυνείδητα πετιούνται τώρα ευθύς.   Στου καφενέ την παραστιά στο έδεσμα, στα λόγια, στη σιγή μια αβίαστη αύρα πέρασε σαρώνοντας το πνεύμα.   Στη δεκαετία του ‘90 η κλεψύδρα γύρισε σε θαλπωρής μικράτα για άλλους   χρόνια φτερωτά.   Με βρέφη τεχνολογικά βρεθήκαμε στα χέρια τα πρώτα βήματα τους Κάναμε μαζί στη γη.   Τα πρώτα κινητά τηλέφωνα σαν εξωγήινα βλέπαμε σε τραγουδάκια χαρωπά την «πρόοδο» συνθέταμε. Με κατοικίδια «ηλεκτρονικά» να ταϊστούνε πριν ψοφήσουν στα κρεβάτια Tetris αγκαλιά να περαστούν οι πίστες.   Κι με τα ρούχα τα βαριά γκοφρέ φόρμες, φραμπαλά τρελές οι μόδες, όλα cult με ψαλιδιές οι φράντζες.   Δεν ξέρω πώς, όλοι νοσταλγοί του παρελθόντος βγήκαν θαρρείς όλα πιο εύκολα υποφερτά, γραφτήκαν.   Τώρα, κι ενώ κλεψύδρα τρέχει τρέχουμε όλοι πιο πολύ να είναι η αφέλεια η παιδική που ...