ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

 

Ποια είναι άραγε
η χνούδια πλευρά
της μοναξιάς;

Ξεβράζονται τα δάκρυα
από των ανθρώπων
τα έργα , τις ημέρες.

Καταλήγουν σε γέλια αλμυρά
στης φύσης την ουρά
σε μια γάτα, ένα σκυλί
ανιδιοτέλεια να σωθεί
η θλίψη να κοπεί.

Άδειες οι αγκαλιές
από χέρια ανασφαλή
δίχως δύναμη ψυχής
να ανέβεις κι άλλο σκαλί
οι σχέσεις, μια σιωπή.

Βρήκες χάδι παρηγοριάς
σε νιαούρισμα ικετευτικό
για λίγη δροσιά , λίγο φαΐ
στων πόλεων, το τσιμεντένιο τοίχο.

Από τα χείλη πικραμένος
δίχως παρέας προσμονή
"το πάντα" στο κάδρο κρεμασμένο
αλλοτινής γενιάς!

Έρχεται στα πόδια σου μορφή
με δυο αυτιά , τριβές - κοπάδια
φιλιά υγρά στη μύτη, στον λαιμό
της λησμονιάς σου τα σημάδια.