Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Δυο δελφίνια, σύμπλεγμα τοξωτό μιλόνγκα, τα κυανά νερά σμαράγδια προβάραν στολή τα σγουρά της ακτής μαλλιά. Δυο δελφίνια ερωτευμένα είδαν τον ήλιο να τα κοίτα μπροστά οι αφροί, σε γκρίζες ζώνες προσκυνητές πιστοί. Χαίρονταν τόσο πολύ το θέρος που είχε εισβάλει, κι ήταν μαζί υδάτινα σκουλαρίκια φορέσαν τέσσερις πέρλες, μετά την βουτιά. Στην άκρη εκεί και μία γοργόνα όνειρα κάνει ακόμη κι ας ξεχνά αυτή η εποχή πάντα θα δίνει ελπίδες να περπατήσει. Πέρα στο βάθος τα δελφίνια χαιρετά στη σπηλιά της και πάλι γυρίζει. Φώσφορο τα ψάρια ανάβουν πολύχρωμες να κυματίζουν σκαμμένες, οι πέτρες.

  Τα χρώματα της Ίριδας ένα πέπλο πρωινού έσμιξαν το πρώιμο το καλοκαίρι. Απόκομμα της μιας φιγούρας στα χρώματα του κόκκινου του κίτρινου και του γαλάζιου. Λέξεις σαν τα πλοία έτοιμες να σε διώξουν και δυο φτερά στο πάτωμα κινούνται στης αχτίδας το παιχνίδισμα παίζοντας κρυφτό με τον ίσκιο και τα ψίχουλα στη γη τους , αν τσιμπήσουν. Ψίχουλα, μικρά κομμάτια μιας γενναιόδωρης μερίδας φαγητού σε δόσεις που χαρίζουν χαρές σποραδικές. "Τάισε το σε μικρές μπουκιές να μπορέσει να τις πιάσει"! Ένας λαιμός που χώρεσε της Ίριδας τις αποχρώσεις ν' αστράφτουν σε κάθε του λεπτό όταν ο ήλιος του κάνει τα χατίρια. Τα χρώματα της Ίριδας!

  Με τον καφέ εμπρός μου μπήκα να κοινωνικοποιηθώ πρόβαλε κι πάλι, μουσούδα γνωστή ως το ταβάνι κορδωμένη. Αφέντες πλουμιστούς διόρισε έπος ηρωικό να γράψουν στου Καβάφη το όνομα ο Όρκος στο ίδιο το μπόι, υπογραφή Ποιητή . Χαρτιά , οι γνώσεις, τα τσουβάλια ένα μουσούδι ξανασυστήθηκε οι στίχοι σε δόξα υπηρεσίας δόθηκαν ενέχυρο, να χορηγεί. Στρατιωτάκι ξύλινο, στο ρέμα τα φώτα τα λευκά τυφλώνουν αράδες μύριες, αχνές κι ένα κλικ διαγραφής. Βλέποντας τα δέντρα, το δάσος χάνεις με τόσες καρδιές, ο κομπασμός γλυκιά η μουσούδα σου , στητή αδρά πουλά και αγοράζει. Μόνος στο γραφείο, γραπτός ο στόμφος το παρανάλωμα ολοκληρώθηκε μικρόφωνα σιγήσαν. Στον κόσμο έφτασες, με γραβάτα να μιλήσεις επίπλαστος, με προσδοκίες μεγάλες τη περσόνα να δεις, φιγούρα ψηλή για να σε αγαπήσεις!