Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Απόκρυφες επιθυμίες αναδύονται τις νύχτες τις μεγάλες το δάχτυλο ψάχνει νέες μορφές. Κοιτάζει πρόσωπα και χείλη με το κουτάλι πλάθει στιγμές εκεί που το μυαλό πονάει την έλλειψη από χάδι στο παγερό το στρώμα. Προτάσεις φιλίας πίσω από χέρια μπροστά στα μάτια, μαντήλι τυφλό υπάρχουν τόσες πιθανότητες, Ίσως σε τόσα μέτωπα, φακούς, εκλάμψεις. Έτσι παίρνεις κι εσύ απόφαση να στείλεις το ενδιαφέρον είσαι ωραίος, το εγώ σου άναψε θάρρος αποκτάς, φωνή ηχογραφημένη. Μαλώνεις, νευριάζεις με φαντάσματα ηδονής, θαλπωρής, έξαψης μοιραίας άλλο ένα μήνυμα προσμένοντας τσιγάρου ο καπνός, η μια ανάσα. Το στόμα όμως κράτησες ερμηνευτικά κλειστό, στο διάβα πίσω από λέξεις το μένος κρύφτηκε το ίδιο, που για καιρό αρκούσε. Κι γύρισες πίσω, στην ασφάλεια όμορφη ύπαρξη με χαμόγελο είδες έστειλες μήνυμα η παρουσία θάμπωσε... Κοιμήθηκες ξανά η φαντασία ας νανουρίσει τώρα με προσμονής μειδίαμα.        

Ώσπου να φτάσει η ζωή να μετρά την αλλαγή ένας πελαργός στο προσκεφάλι θα κάνει ένα βήμα Μετέωρο όπως θα είναι σαν των βράχων το αμάλγαμα Στων άστρων τους το μέτρημα στου τυχερού αριθμού την μπίλια προβατάκια κρύβονται ανήμπορα στην πρώτη ύλη του γκρεμού. Θα 'ρθούν οι τηλεβόες στην αλλαγή φρουράς, παράταξη - παλιό σινεμά ακούω να γελά - στου μέλλοντος τις φλυαρίες. Η αλλαγή θα μετρά τους χτύπους, τα πατήματα ακούραστες τις φράσεις κασέτας μασημένης. Κι ώσπου να φτάσει το κλαδί προσάναμμα να δώσει στη χόβολη, νέο θα κάνει ο χρόνος αναστροφή στης κτίσεως του κόσμου πάχνη.

Το κοραλλί της μιας ταινίας χαμόγελα στη σκέψη δώρισε. Πανδαισία χορευτική μόνο σε ένα φιλμ θα μπορούσε να τραβήξει. Δυο μάτια ακτινοβόλα θλιμμένα, σε φόρεμα γλυκό έψαχναν στα όνειρα κάτι που η σκληρή ζωή αρνήθηκε. Κυματισμούς η μέση στα αλμυρά νερά μαθαίνοντας ρυθμό μέσα από την πλάση τα ψάρια, σαν συνοδοί δοθήκαν στου ήλιου το σιέλ φως. Κι ο γοφός καθοδηγούμενος βρεχόταν σε βραδιές λάτιν που θα ζύγωναν ένα φόρεμα λιλά θα ασπαζόταν το μαβί χρώμα ενός δειλινού. Είναι επανάσταση και ουτοπία μια μορφή να απαγγέλει στίχους σιωπηλούς σε μια ώθηση. Είναι επανάσταση των λίγων ημερών, ωρών δικτατορίες αισθημάτων όταν σου επιβάλλουν. Στο αμμουδερό παρκέ στο γαλάζιο της εξέδρας Τα φωτορυθμικά στη κορυφή ένα φάσμα διαχέουν στους ραγισμένους λογισμούς.

Δυο δελφίνια, σύμπλεγμα τοξωτό μιλόνγκα, τα κυανά νερά σμαράγδια προβάραν στολή τα σγουρά της ακτής μαλλιά. Δυο δελφίνια ερωτευμένα είδαν τον ήλιο να τα κοίτα μπροστά οι αφροί, σε γκρίζες ζώνες προσκυνητές πιστοί. Χαίρονταν τόσο πολύ το θέρος που είχε εισβάλει, κι ήταν μαζί υδάτινα σκουλαρίκια φορέσαν τέσσερις πέρλες, μετά την βουτιά. Στην άκρη εκεί και μία γοργόνα όνειρα κάνει ακόμη κι ας ξεχνά αυτή η εποχή πάντα θα δίνει ελπίδες να περπατήσει. Πέρα στο βάθος τα δελφίνια χαιρετά στη σπηλιά της και πάλι γυρίζει. Φώσφορο τα ψάρια ανάβουν πολύχρωμες να κυματίζουν σκαμμένες, οι πέτρες.

  Τα χρώματα της Ίριδας ένα πέπλο πρωινού έσμιξαν το πρώιμο το καλοκαίρι. Απόκομμα της μιας φιγούρας στα χρώματα του κόκκινου του κίτρινου και του γαλάζιου. Λέξεις σαν τα πλοία έτοιμες να σε διώξουν και δυο φτερά στο πάτωμα κινούνται στης αχτίδας το παιχνίδισμα παίζοντας κρυφτό με τον ίσκιο και τα ψίχουλα στη γη τους , αν τσιμπήσουν. Ψίχουλα, μικρά κομμάτια μιας γενναιόδωρης μερίδας φαγητού σε δόσεις που χαρίζουν χαρές σποραδικές. "Τάισε το σε μικρές μπουκιές να μπορέσει να τις πιάσει"! Ένας λαιμός που χώρεσε της Ίριδας τις αποχρώσεις ν' αστράφτουν σε κάθε του λεπτό όταν ο ήλιος του κάνει τα χατίρια. Τα χρώματα της Ίριδας!

  Με τον καφέ μου συντροφιά μπήκα να κοινωνικοποιηθώ πρόβαλε κι πάλι, μουσούδα γνωστή ως το ταβάνι κορδωμένη. Αφέντες πλουμιστούς διόρισε έπος ηρωικό να γράψουν στου Καβάφη το όνομα ο Όρκος στο ίδιο το μπόι, υπογραφή Ποιητή . Χαρτιά, οι γνώσεις, τα τσουβάλια ένα μουσούδι ξανασυστήθηκε οι στίχοι σε δόξα υπηρεσίας δόθηκαν ενέχυρο, να χορηγεί. Στρατιωτάκι ξύλινο, στο ρέμα τα φώτα τα λευκά τυφλώνουν αράδες μύριες, αχνές κι ένα κλικ διαγραφής. Βλέποντας τα δέντρα, το δάσος χάνεις με τόσες καρδιές, ο κομπασμός γλυκιά η μουσούδα σου , στητή αδρά πουλά και αγοράζει. Μόνος στο γραφείο, γραπτός ο στόμφος το παρανάλωμα ολοκληρώθηκε μικρόφωνα σιγήσαν. Στον κόσμο έφτασες, με γραβάτα να μιλήσεις επίπλαστος, με προσδοκίες μεγάλες τη περσόνα να δεις, φιγούρα ψηλή για να σε αγαπήσεις!