Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΜΑΣ

Είναι η ομορφιά μας
σαν φρεσκοβαμμένος τοίχος

Η μπογιά, ρευστή
τόσο ευαίσθητη και απαλή
με μια κίνηση... πόσο απλή;
έτοιμη να ξεθωριάσει.

Αφού το χρώμα
δεν πρόλαβε
ο αέρας να στεγνώσει.

Ώστε ατόφια να μείνει
να στεριώσει, στη νέα
των πραγμάτων τάξη.

Στου τοίχου ακόμη
τον χιλιόχρονο καμβά
κομμάτια δέρμα αποκολλώνται
αλείφτηκε με την φτηνή μπογιά
ενός πραματευτή, τα μάγια.

Του πινέλου οι κόκκοι
εξανεμίστηκαν
τώρα μονάχα ορατοί
στης σκόνης το χρυσάφι.

Μολύβι μαύρο
στον κύκλο των ματιών
μιας αλλοτινής
δόξας ξυλοπόδαρης.