Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Προτιμώ να βυθιστώ στης αγκαλιάς σου τα σκοτάδια. Στις στοές της, τις βαθιές που οι τοίχοι βάφονται με σκοτεινά λουλούδια. Λουλούδια που λάμπουν μοναχά στου φεγγαριού το φως. Προτιμώ να χαθώ σε σκοτάδια αληθινά κι όχι σε αυτά που τα λευκά έχουν φορέσει να μοιάζουν καθαρά. Η αγκαλιά σου η σφιχτή πλεύρισε το φτωχό σκαρί δέχτηκε μια βόλτα μαζί του για να πάει. Φτιάχτηκε σε ναυπηγείο μια νύχτα καταιγίδων όταν τα άστρα συνωμότησαν τρεις μοίρες, με τρία χρώματα να στείλουν. Το σκαρί έμεινε μισό ο γλύπτης του κοιμήθηκε για λίγες ώρες. Όταν ξύπνησε θαρρώ είχε πλέον ξημερώσει δεν πέρασε τη νύχτα από σίδερο, φωτιά. Προτιμώ να τυφλωθώ στα σκοτάδια των φιλιών σου γιατί αυτά είναι αντίκρυ γνωρίζω τί διαλέγω. Είναι σκοτάδια κι αυτά κανείς δεν το αρνείται μα όπως και στους τόσους ήλιους αγάλματα χρυσά θα λιώσουν.

Η σιωπή στο τραπέζι έπεσε δυο σώματα απέναντι και δυο καφέδες. Αγάπη δείχνει, ανοχή στο διαφορετικό , στο ανήμπορο στην υπομονή. Μάνα και κόρη μαζί ομφάλιος ο λώρος μιλούν τα σώματα των ματιών τους οι κραυγές. Παιδί με τον πατέρα στον στίβο της αποδοχής το βλέμμα με αιχμές και ασπίδα έτοιμη. Η σιωπή να είναι εκεί ένας τρόπος να μιλεί χωρίς των φθόγγων τα κοσμήματα. Στιχομυθίες νέες χαμένες στη μετάφραση στη γλώσσα των κορμιών υποταγή δηλώσαν.

  Των λογισμών χαλί παρέλαβα νωρίς νωρίς μέσα στη μέρα. Λεπτό και κόκκινο πολύ σε χρώματα φωτιάς οι κόμποι το παινεύουν. Απ' της Περσίας τα παιδιά σε πόδια ντελικάτα μαθημένο. Ετούτο το κομψό χαλί πήρα κι ‘γω μια τύχη καλύτερη σαν να προσφέρει. Μου είπαν είναι θεϊκό διαφέρει η σύστασή του κεντημένο πολιτισμό. Το χαλί των λογισμών προσπάθησα να πνίξω με χαρτιά, στοίβες τα μελάνια. Με ήχους που σε ξεγελούν σειρήνας γλυκό ψίθυρο με σκέψεις πειρατικές... σαν του ραδιοφώνου τους σταθμούς. Ώστε βουνό να σχηματίζουν ο ήλιος για να κρύβει του ύπνου του, τη δύση. Το χαλί των λογισμών απ' τις Περσίας την εξαίσια την τέχνη σε μουσικό το γύρισα, για να μπορώ σε κάθε ένα βήμα και μία νότα, να καλώ.

Είναι η ομορφιά μας σαν φρεσκοβαμμένος τοίχος Η μπογιά, ρευστή τόσο ευαίσθητη και απαλή με μια κίνηση... πόσο απλή; έτοιμη να ξεθωριάσει. Αφού το χρώμα δεν πρόλαβε ο αέρας να στεγνώσει. Ώστε ατόφια να μείνει να στεριώσει, στη νέα των πραγμάτων τάξη. Στου τοίχου ακόμη τον χιλιόχρονο καμβά κομμάτια δέρμα αποκολλώνται αλείφτηκε με την φτηνή μπογιά ενός πραματευτή, τα μάγια. Του πινέλου οι κόκκοι εξανεμίστηκαν τώρα μονάχα ορατοί στης σκόνης το χρυσάφι. Μολύβι μαύρο στον κύκλο των ματιών μιας αλλοτινής δόξας ξυλοπόδαρης.