Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η αγάπη η ρομαντική

μόνο στα βιβλία ζει

στην αυγή του αιώνα

στην λαχτάρα του χειμώνα.

 

Τότε που ήθη και εποχές

είχαν αλυσοδέσει τις ζωές

Σαν κόμπος, θηλιά στο λαιμό

οι νιές έγραφαν  ημερολόγια.

 

Στο παραθύρι τους προσμέναν

κάτω απ' της αμυγδαλιάς το βλέμμα

μια ματιά κομμάτια να τις κάνει

πέπλο ντροπής να ξεσκεπάσει.

 

Ο περιορισμός μιας ευτυχίας

την φλόγα και των δύο φούντωνε

σαν κρυβόταν ο νιός στο σοκάκι

ένα χαμόγελο να κλέψει.

 

κι αν η σκηνή ρομαντική φαντάζει

το τέλος δεν ήτανε ανάλογο

μα ο νους για πάντα ονειροπλάστης

στην τραγωδία φύλαξε και μια χαρά.

 

Η μέρα του αποχωρισμού

Στο κάδρο του τώρα στέκει

σαν κειμήλιο χαμένης πατρίδας

Σε ένα μαντήλι πορφυρό.