ΒΙΟΛΕΤΙ

Με βιολετί ανταύγειες

και σήμερα η μέρα

απ’ το κορίτσι που είδε

δίπλα στο ποτάμι.

 

Διάβαζε σ 'ένα τραπέζι

με βλέμμα ονειροπόλο

λες και δεν βρισκόταν

να ζει στα καθημερινά.

 

Το φουστάνι μοναχά

με άνθη βιολετί

έβαφε χωρίς να ξέρει

τα βάσανα στον ίδιο.

 

Σαν κάτι το μη γήινο

φάνταζε να είναι

σαν κάτι αλλοτινό

δεν είχε συναντήσει.

 

Τότε συλλογίστηκε

δεν ήρθε τέλος κόσμου

υπάρχει ακόμη όραμα

να κάψει το σκοτάδι.

Το βιολετί φουστάνι ανέμιζε

σαν δύο φτερά πανάρχαια

δίνοντας χρώματα μαβιά

στου ουρανού το άρμα.