ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΣΤΙΓΜΩΝ

 

Η στιγμή που περίμενες

να νιώσεις, ν ‘ αφεθείς

μια εκδρομή, μια συναυλία

έφτασε, να σε χαρεί.

Έλα όμως που πίσω

στην πλάτη , στην ζωή

κουβαλάς ένα φορείο

να μοιράσεις κάθε πνοή.

Αρχίζεις από έναν φακό

ν ‘ αποθανατίσεις τις ματιές

έρχονται οι ανάγκες σωρό

να κλέψουν άγια ώρα.

Πόσο αληθινά τις ζεις

στιγμές με φίλους , σε τοπία

όταν θέλεις «το κάτι» να φανεί

που «πρέπει» για να δείξεις;

Παίρνει στο τέλος η ψυχή

αυτό που θέλει να ξεδώσει

ή έρχεται για λίγο ηδονή

την στιγμή να σπιλώσει;

Αυτή η εμμονή για προβολή

πως «είμαι εδώ, κοίτα γελάω»

ρίχνει από μέσα μια σκεπή

να κρύψει δάκρυ, Ναι πονάω!

Ελεύθερη να ζήσεις στιγμή

κανείς δεν είναι να σε κρίνει

μοίρασε χάδι συντροφιάς

στον ώμο που αργοσβήνει.