Η ΚΛΩΣΤΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Το αόρατο νήμα ενώνει

μες στου χρόνου τις στοές

είναι η τέχνη μας, λυτρώνει

διοχετεύει ό,τι μάς σκιρτά.

 

Πόση συγκίνηση να νιώθω

πως έχω η ίδια το στιχάκι

στα χείλη, στο μυαλό πουλάκι

να πεταρίζει στο χαρτί.

 

Τόσο διαφέρουν οι ζωές

όσων στο μολύβι τέμνουν

πολέμους ,ειρήνες , διχασμοί

στο διάβα σημαδεύουν.

 

Μπορεί να μην γνωρίζω πώς

το τί και το γιατί χαρήκαν

κλωστή να πλέκεται δειλή

αταίριαστοι συναντηθήκαν.

 

 Μια λάμψη η νυχτιά φορεί

πύρινες οι γλώσσες πέφτουν

τον δαίμονα να κάψουν εποχής

γελώντας, πως κάτι αφήνουν.

 

Ίσως αν τούτο το πλεκτό

ξηλώνεται και ξαναστρώνει

η πάλη σε κρατά εκεί

σαν το πολύχρωμο παγώνι.