ΝΕΑ ΧΩΡΑ

Λένε παντού στα έξω

για μια Ελλάδα αρχαία

με δόξες και περγαμηνές

δάφνες στεφανωμένη.

Κάθε τους λέξη ύμνος

αρχαίου μεγαλείου

πως έβαλε τις βάσεις

της σύγχρονης ζωής.

Ποτάμια φιλοσόφων

της τέχνης κολοσσοί

παντοτινή  βιτρίνα

όταν μας λείπει κάτι.

Μα εγώ δεν αποζητώ

τα παχυλά τα λόγια

για κάτι που είναι πίσω

στο παρελθόν θαμμένο.

Αν μπορώ θα γκρέμιζα

Παρθενώνα, Αφροδίτες

θα έχτιζα απ' την αρχή

μια περηφάνια ζωντανή.

Βαρέθηκα τις μνήμες

αρχαίων θησαυρών

διθυράμβους εμμονής

για κάποιους στρατηλάτες.

Δεν είσαι πλέον ικανός

νέο πολιτισμό ν' αφήσεις;

δίχως να ψάχνεις στήριγμα

σε "παλιάς μόδας" αξίες;

Μακάρι να μπορούσα

της λησμονιάς νερό να πιώ

σε νεογέννητου σπάργανα

να αρχίσω στο μηδέν.