ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Διαβάζει η άμοιρη φτωχή

για πλούτη και παλάτια

σαν παραμύθι εύχεται

να ήταν η ζωή της.

Στιγμή που σε ένα κάστρο

σαν φρούριο μανταλωμένο

ψυχή και σώμα ουρλιάζουν

σε πρωτοκόλλου φύση.

Αιώνες όμως, έμειναν

του κόσμου τα ονειράτα

με πριγκιπική χρυσόσκονη

να ναι πασπαλισμένα.

Γιατί κάτω από γοβάκι γυάλινο

κοιμώμενης Σταχτοπούτας

θάβεται δυστυχία πελώρια

χαμόγελα - κορσέδες.

 

Κι αν τα δαιδαλώδη

κάποτε ευχήθηκαν

διαμάντια , περιδέραια

τους φέραν ηδοδύνη.

Πίσω από φήμες κρύφτηκαν

σε πορφύρα χαλιά οι μέρες

στις πλάκες συναντήθηκαν

στο χώμα με τις σφαίρες.

Μοιάζουν όλοι να ξεχνούν

τιμές και πάλι πιάνουν

την γλύκα της προσμονής

στο μάταιο η πλάτη.