ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΟ ΑΣΗΜΙ

Είναι κρίμα, πολύ κρίμα
ένα χάδι περιμένω, ώρες μικρές
είναι κρίμα, πολύ κρίμα
η αγάπη να μετριέται
με φώτα αναμμένα.

Δυο κορμιά , δυο τέλειοι ξένοι
στο ίδιο προσκεφάλι, η σιωπή αγροικά
αλλάξαν οι εποχές σε μια σκέπη
τ’ ανέγγιχτου παρηγοριά.

Κι σου ζητάω μια αγκαλιά
που όλη μέρα
την νιώθω στον κόρφο μου να καίει
Κι σου ζητώ να σου μιλήσω
αφού την μέρα όλη
είσαι στη σκέψη η φωνή.

Μα σαν το φεγγάρι προβάρει
φωτοστέφανο ασημί
τα βλέφαρά σου κλείνεις
και πάλι απ' την αρχή.

Σε λίγο τα πλευρά γυρνούν
πλάτη με πλάτη
όπως δυο βάρκες σιαμαίες.

Είναι το Βέβαιο
που η απουσία φυλά
μέχρι να πετάξει κι αυτό
για νέους θόλους.