ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ
Αχ και να
ξεσπούσε μια παλίρροια να ανατάραζε τα ήρεμα και ανιαρά νερά της ψυχής μου.
Να σήκωνε
πελώρια κύματα στα παγωμένα βράχια του κορμιού μου και με εμπειρίες και ζωή να
τα πλημμύριζε.
Πελώρια κύματα
να χάιδευαν το άπειρο, από φλόγες , σώμα και να του χάριζαν μια θάλασσα γεμάτη
με κοράλλια έρωτα και πάθους.
Κοράλλια
χρωματισμένα με ευτυχία και αμέτρητες χαρές. Ακόμη κοράλλια βαμμένα με
πόνο , δάκρυα , ξενύχτια που θα
φρόντιζαν τα βράχια να νιώθουν δυνατότερα από κάθε άλλη στιγμή στο παρελθόν.
Να προκληθεί
τέτοια τρικυμία μέσα μου που να πνίξει στο συναίσθημα όλους τους πειρατές που
με όπλο τους τον φόβο εξολοθρεύουν χρόνια τώρα οτιδήποτε ωραίο μπορεί να
γεννηθεί.
Ετούτη η
παλίρροια ακόμη δεν θέλει να ξεσπάσει στης ψυχής μου τα βαθιά νερά.
Και
συνεχίζει να βλέπει από μακριά μια θάλασσα να προσπαθεί να εξοντώσει τους
πειρατές μέσα της, κάθε λογής βράχο να περιμένει κάτι να του δώσει λόγο ύπαρξης
και εκατομμύρια κοράλλια στον βυθό ντυμένα με όνειρα και ελπίδες.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου