ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

Ρίχνω μια ματιά

φιγούρες στο αεροδρόμιο

άνθρωποι όλων των χρωμάτων
ψάχνουν τη μοίρα τους να βρουν.

Με μια βαλίτσα στο χέρι
γεμάτη όνειρα και προσδοκίες
βγαίνουν σε διαδρόμους

στη πυλη φτάνουν να απελευθερωθούν.

Άλλοι με δάκρυα στα μάτια
χαιρετούν της καρδιάς τους το γραμμένο
κι άλλοι το δέχονται ανυπόμονα
με αγκαλιές την έξοδο παίρνουν.

Ώρες περιμένουν κάποιοι στη γραμμή
τη νεα πτήση να ρθει να τους πάρει
κάποιοι σκυμμένοι σε υπολογιστές
σε αλλο κόσμο ταξιδεύουν πάλι.

Πολλοί καταφύγιο χτίζουν σαν πουλιά
αφού σπιτικό ψάχνουν να βρουν
πτήσεις η καρδιά τους κουράστηκε να κάνει

γη και οχι ουρανό ονειρεύονται να δουν.

Δε σκέφτονται πλέον τα ταξίδια
εμπειρίες,κινηση, ζωή
μα σταθερά που θα τους φέρει
πιο κοντά στην ήρεμη ψυχή.

Κι όσοι τη πτήση χάσαν για αλλού
δεν πειράζει γιατί θα έρθει άλλη
αυτά που θα ζήσαν στη στάση-αεροδρόμιο
θα μείνουν ανεξίτηλα όσο το νεο χώμα.

Η σκέψη του ανθρώπου ένα αεροδρόμιο
το ταξίδι, η ελπίδα, η φυγή
τη μετάβαση στη πτήση δε μετράει
είναι οι μικρές στιγμές μας, λέγεται ΖΩΗ.