ΟΙ ΝΙΦΑΔΕΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Λευκές νιφάδες πέφτουν στ’ ακρογιάλι της ποίησης. Τα κορμιά

ζεσταίνουν τις καρδιές τους στο τζάκι των στιγμών. Αρχαιοελληνικά χρυσά
στεφάνια στολίζουν τα φιλιά τους και απολλώνιες πολιτείες με άρπες και λύρες
τραγουδούν τον έρωτά τους. Η μούσα της ποίησης εμπνέει τα παιδιά που κρύβουν
στις ψυχές τους και το μελάνι χαράσσεται σε αιγυπτιακές  περγαμηνές. Η ποίηση θα τους συντροφεύει σε
κάθε τους καρδιοχτύπι σε κάθε τους τρικυμία. Πιστός και ακούραστος φρουρός των
λογισμών τους.

Ο τροβαδούρος και η δεσποσύνη περπατούν σε κήπους ανθισμένους
με ροδοπέταλα αγάπης. Αυτός της τραγουδά λόγια κι αυτή μεθάει στο άγγιγμά τους.
Της ψιθυρίζει μύθους αρχαίους με το γιο της Αφροδίτης πρωταγωνιστή. Περνάει στο
μέτωπό της άνθη κρίνων από κήπους κρεμαστούς. Η μούσα Καλλιόπη μπλέκει στα
χέρια των δυο ερωτευμένων μυστικά και πάθη ανείπωτα. Παράπονα και απογοητεύσεις
ζωντανές. Οι οκτώ μούσες στήνουν χορό αυθεντικό σε θεϊκό ρυθμό χαμένο. Νέκταρ
και αμβροσία ποτίζονται σε ζωές ταξιδεμένες…Κι ένα νέο πιοτό δοκιμάζουν να
πιούν. Αυτό που η ποίηση τους προσφέρει. Της λησμονιάς!!

Νιφάδες λευκές συνεχίζουν να πέφτουν στης ποίησης το αλωνάκι.
Μα λιώνουν αμέσως στη ζέση της χαράς! Η ποίηση θα είναι εκεί. Προστάτης σε κάθε
πτώση από τον παράδεισο. Θα είναι εκεί. Την ξέρω καλά…!Ακόμη κι αν το όνειρο
ξεφτίσει ακόμη κι αν η μαγεία τελειώσει κι ανώμαλα προσγειωθούν τα σώματα στη
γη…

Ποίηση: πλανεύτρα μάγισσα που όταν ακουμπάς το θύμα σου
δίνεις μια αθανασία ανυπέρβλητη. Κανείς δε μπορεί να σε τελειώσει. Κανείς δε
μπορεί να σε δαμάσει… Μόνη στους αιώνες των αιώνων θα οδηγείς…!!