Το ποτάμι
Το ποτάμι πίσω δε γυρνά
Δε δέχεται μετάνοιες
Ούτε συγχωροχάρτια
Δίνει πια.
Το ποτάμι τρέχει γοργά
Παρασέρνοντας δάκρυα
Κι πάει να εκβάλει
Σε νέες θάλασσες
Κοιτώ βαθιά στο πηγάδι
Στο έρεβος του σκότους
Κι βλέπω εσένα .
Σαν μια ανάμνηση γλυκόπικρη
Εμφανίζεσαι εμπρός μου
Πέρασες απ' τη ζωή μου
Σαν ένα μάθημα καλό.
Τώρα που σελίδα γύρισα
Κι στοχασμούς ανασύρω
Ήσουνα ένας βράχος
Κι ήμουνα κύμα αρμυρό.
Ήταν τόσο δυνατός ο παφλασμός
Δε άντεξες τη μοίρα
Με υπομονή δε όπλισες
Τα όπλα για πλημμύρα.
Έτσι μας τράβηξε
Ο βυθός της ηλικίας
Δε ήσουνα αντάξιος
Να νιώσεις το άνθος
Να τρυπάει τη καρδιά.
Δε ξέρω για σένα
Ίσως κι πότε να μη μάθω
Μα εγώ βγήκα αλώβητη
Στη στεριά της εμπειρίας .
Με ξέβρασε κύμα ανθρώπων
Που ξέρουν να αγαπούν
Να υπομένουν πάνδεινα
Με ένα χέρι βοηθείας.
Σε νέους καταρράκτες τρέχουνε
Ποτάμι όνειρα και προσδοκίες
Βρισκουνε κουράγιο νούφαρα
Που διασώθηκαν στη καταιγίδα
Εύχομαι κι εσύ να βρεις
Το δρόμο προς το στοχασμό
Με υπομονή φόρτωσε το δισάκι σου
Κι την αληθινή σου επιθυμία.
Τους δίπλα μην ακούς
Για να σε παρασύρουν
Μοναδική πυξίδα
Όρισε τη καρδιά.
Κι εγώ θα είμαι εκεί
Σαν μια φίλη από τα παλιά
Γιατί πλέον οι βίοι μας
Παράλληλοι θα έχουν γίνει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου