ΑΝ
ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΙ ΕΣΕΝΑ...
Αν
δε είχα κι εσένα ποίηση
Να με κρατάς μη πέσω
Στου γκρεμού τα δόντια....
Αν
δε είχα κι εσένα ποίηση
Να μου στεγνώνεις τα δάκρυα
Σε κάθε απόγνωση που με βαστά.
Αν
δε είχα κι εσένα ποίηση
Να μου χαρίζεις ελπίδα
Στα σκονισμένα φεγγάρια του μυαλού.
Αν
δε είχα κι εσένα ποίηση
Να γράφω, να γράφω, να γράφω
Κι να καλύπτονται αυτόματα πληγές...
....
Αν δε είχα κι εσένα...
Θα
κρεμόμουν από τα λόγια
κι τις πράξεις των πολλών
Δάκρυα , φωνές κι τσακωμούς
Αναφιλητά μιας ζωής αβίωτης.
Από
τα φάρμακα της προσμονής
Της καθυστέρησης του κακού
Της αιώνιας καταστροφής.
Μόνο
εσύ, προσωρινός έστω γιατρός
Μιας στιγμής έξαρσης, ταχυπαλμίας
Που μες στη ζάλη έρχεσαι καταφύγιο
Έστω από άμμο φτιαγμένο.
Πόσα
γράφτηκαν για σένα
Αυτές οι αράδες ένα τίποτα
Μα θέλω να τις χαράξω.
Αναλγητικό μέσα στα χαμένα
Είσαι εσύ για μένα.
Με
το μαγικό σου ραβδάκι
Με άγγιξες, εσύ νεράιδα ποίηση
Ευχαριστώ το Θεό
Μου έγινες λύτρωση!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου