Τούνελ
Βυθισμένη σε σκοτάδι βαθύ
Με ένα αχνό φως να φέγγει.
Είναι το
φαναράκι
Που κρατούν οι ποιητές
Σε πείσμα όλων.
Είναι
το νέο ζευγάρι
Ερωτευμένων περιστεριών
Δίνει φιλιά και αγκαλιές
Σαν αντίδοτο στους άθλιους.
Μια
ψυχή βασανισμένη
Ζητά μια στεριά
Να ξεκουράσει το κορμί της.
Στα
χρόνια της νιότης
Παλεύει με δαίμονες
Σε βράχους την πετά
Το άγριο κύμα.
Βρίσκει
καταφύγιο
Κι υποσχέσεις να σωθεί
Σε φύλακα άγγελο
Με τόξο και φαρέτρα.
Σε
μια κοινωνία
Σκληρή και δύσκολη
Να αντέξει η καρδιά της.
Το
τούνελ βαθύ κι σκοτεινό
Ένα φως να λάμπει επιμένει
Είναι η ελπίδα μιας λύτρωσης
Που τελευταία πεθαίνει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου