ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΡΕΜΑ

Ένας έρως σαν αυτόν

ριγμένος στις σελίδες

έχει ελπίδα να ανθίσει

στης ζήσης τις παγίδες;

 

Ήταν σαν νέος άστατος

δεν γνώριζε αλήθεια

γυρνούσε από αγκαλιές

χωρίς να τις αγγίζει.

 

Αυτή γεμάτη όνειρα

χαμένη σε ουτοπίες

μιας νεράιδας ξυπόλυτης

που διάβαζε ιστορίες.

 

Και συναντήθηκαν άξαφνα

σε χάους ισημερινό

η αθωότητά της μπλέχτηκε

να γίνει το λιμάνι.

 

Ήρθε αυτή σαν πυρκαγιά

με κόκκινο φόρεμα να κάψει

ό,τι ζαλίζει την ψυχή

με μαύρο γάντι να τινάξει.

 

Έμεινε ο ίδιος να κοιτά

την φλόγα σαν χαμένος

ένας χορός σαν παραστιά

μαζί , ανήξερα δεμένος.

 

Ποιος λογάει τί φορά

ο έρως στο σημάδι

αν παλιάτσος γίνεται

στης μέθης το λιβάδι.

 

Τα παιδικά της μάτια είδαν

τον ιδρώτα του, την προσμονή

μιας ατελέσφορης αγάπης

να πασχίζει για κουπί.

 

Τα άγουρά του μάτια είδαν

έναν ανθό να φεγγοβολεί

στην ψευτιά της ένωσης

την ουσία να ακτινοβολεί.

 

Κι ήρθε μοιραία η νυχτιά

τα μάγια τους να λύσει

να δουν οι δυο κατάματα

των άστρων την πορεία.

 

Ήταν τότε που ξέσπασε

αυτή η εσπερίδα

έμεινε μόνος να ζητά

στο ταίρι μια πατρίδα.