ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Μεσαίωνας ο έρωτας

Ο τόσο ευλογημένος

Σαν μπει μες στη καρδιά

για κάποιους εξορισμένος.

 

Γιατί ένα συναίσθημα

Από την φύση καμωμένο

Σαν αμαρτία λέγεται

Στοιχειό δαιμονισμένο;

 

Και μία πράξη ένωσης

Δύο ψυχών με πάθος

Σαν λάθος να ορίζεται

Στερώντας την ημέρα;

 

Μακάρι να υπακούαμε

Στο χώμα και στη γη

Και ελεύθερη από δέσμες

Να θέριευε η ζωή.

 

Στόματα όμως και φωνές

Νομάδες περιορίζουν

Διώκοντας την μία αλήθεια

Το δρόμο τους σφραγίζουν.

Γυρίζοντας αιώνες πριν

Σε μεσαιωνικές αράδες

Ο έρως ήταν διάβολος

Και η ένωση χαράδρες.