ΤΑ ΣΑΟΥΝΤΡΑΚ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

 

Στέκω σε παντζούρια κλειστά

σε ψιθύρους περαντζάδας

μια ηχώ χαμένης αθωότητας

φέρνει στο δρόμο το καθήκον.

Σε μια διαδρομή καλοκαιριού

τα σάουντρακ των αναμνήσεων

ακούω και φέρνω στο νου

σκόρπιες στιγμές, αισθήσεις.

Πιάνει ο εαυτός μου μνήμες

ενός χτες , στα μάτια, απλού

στης έφηβης το καρδιοχτύπι

που γράφει στο ημερολόγιο.

Το σήμερα τώρα ρωτώ

που διδάσκει πώς να ζούμε

Μέσα ,του μέλλοντος η μηχανή

σε μια γέννηση απ' την αρχή.

Έχουν αλλάξει τα θέλω

τα ακόμη ανθρωπινά

μπροστά σε μία θέα

εθιστικής εξέλιξης;

Ίσως χάνεται η ηρεμία

η γαλήνη των παλμών

σαν άγχη θέση παίρνουν

στης αυγής τους ίδιους ήλιους.

Ίσως γυρίσουμε στο τέλος

στις συνήθειες αυτές

των καλύτερων μας χρόνων.

Πιάσουμε ξανά το νήμα

να έρθουμε στην πρώτη

και ομαλή μας ρεματιά.