Η ΚΛΕΨΥΔΡΑ ΤΟΥ ‘90

 

Σε έναν καφέ οι «γεύσεις»

μια γωνιάς, παλιάς οικοδομής

σκουριασμένα υποσυνείδητα

πετιούνται τώρα ευθύς.

 

Στου καφενέ την παραστιά

στο έδεσμα, στα λόγια, στη σιγή

μια αβίαστη αύρα πέρασε

σαρώνοντας το πνεύμα.

 

Στη δεκαετία του ‘90

η κλεψύδρα γύρισε

σε θαλπωρής μικράτα

για άλλους  χρόνια φτερωτά.

 

Με βρέφη τεχνολογικά

βρεθήκαμε στα χέρια

τα πρώτα βήματα τους

Κάναμε μαζί στη γη.

 

Τα πρώτα κινητά τηλέφωνα

σαν εξωγήινα βλέπαμε

σε τραγουδάκια χαρωπά

την «πρόοδο» συνθέταμε.

Με κατοικίδια «ηλεκτρονικά»

να ταϊστούνε πριν ψοφήσουν

στα κρεβάτια Tetris αγκαλιά

να περαστούν οι πίστες.

 

Κι με τα ρούχα τα βαριά

γκοφρέ φόρμες, φραμπαλά

τρελές οι μόδες, όλα cult

με ψαλιδιές οι φράντζες.

 

Δεν ξέρω πώς, όλοι νοσταλγοί

του παρελθόντος βγήκαν

θαρρείς όλα πιο εύκολα

υποφερτά, γραφτήκαν.

 

Τώρα, κι ενώ κλεψύδρα τρέχει

τρέχουμε όλοι πιο πολύ

να είναι η αφέλεια η παιδική

που όλα μοιάζαν «πούδρα»;

 

Στο σήμερα, κι η οθόνη

μεγάλωσε ωστόσο πιο πολύ

όλη , του υποσυνείδητου τη γλύκα

σε μια ομάδα βρήκα, διαδικτυακή.