Η ΣΧΙΣΜΗ

Μια αχτίδα φωτός ξεστράτισε
σε παντζουριού σχισμή, το γέρμα
μέσα σε θεοσκότεινο δωμάτιο
παλεύουν θυμικό με σκέψεις.

Το πύρινο φως αποκαλύπτει
σαν δέντρο, την βουνοκορφή
φωτιά, το χτες να λαμπαδιάσει
νύφη από τα έγκατα να γεννηθεί.

Κι με χρυσό να καλύψει την μία πλευρά
να λάμψει, έστω μια στιγμή, τον κόσμο
άσχετα τί δαίμονες χορεύουν στον βυθό
σαν Καρυάτιδα, φτερά ν' αντιτάξει.

Κι ας είναι ένα ψέμα, μια χαρακιά, απατηλή
να κρατήσει ως ένας χορός με το τραγούδι
αστερισμός η ζωή της να στεφθεί
κι ύστερα για πάντα ας χαθεί.

Το φως λιγόστεψε, απ’ του παντζουριού τα μάτια
έδωσε η νύχτα στα όνειρα σειρά
σε λαβυρίνθους συνειδητών - ασυνειδήτων
πεδιάδες και βράχια, σαν σινεμά.