ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

 

Τί είναι η δόλια η ειρήνη;
καθενός στίχου σκήνωμα σέρνει
λες κι θα αλλάξει κάτι αν γραφτεί
όλα μαγικά την άλλη μέρα σβήσουν.

Σαν γριά τσιγγάνα, στο περιθώριο
γυρίζει σε θέατρα σκιών, χαμένη
στο κόσμο να δώσει παρουσία
όμως παντού, μια απουσία, στέκει.

Πολλοί γνωστικοί την αναφέραν
στο θέατρο, τον κόσμο να διδάξει
στη Λυσιστράτη, αποχή, για μια ελπίδα
στον Μπρεχτ ένα παιδί στην κιμωλία.

Πόσο μάταιο να την καλούμε
αφού δεν θα φανερωθεί
ειρήνη να φέρει στο μέσα μας, το άγριο
και θεατές εμείς, να επευφημούμε.

Σαν καραμέλα που μασάνε
λέξη δημοφιλή, τα χείλη
αρχή νέου πολέμου μοιάζει
καθώς αυτήν 'διασφαλίζουν'.

Ένας Αριστοφάνης δεν αρκεί
μήτε κι μύριοι σαν αυτόν
άλλο ένα πόνημα θα μπει στο ράφι
όταν αθώοι, παιδιά κυλούν στη μάχη.

Έτσι με τα κουρέλια περιφέρεται
σαν σε αρκουδιάρη σκηνικό
από τον φόβο μιας και μόνο στήλης
στα ξεφτισμένα του θεάτρου λόγια.