Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Όλα σε ένα όνειρο ακουμπούν
όταν κουράζεται η φύση
σε κήπους αραβικούς ξοδεύεσαι , ακούς;
κιθάρες μουσικές βαστούν οι μνήμες.

Στου χτες τα σιντριβάνια - μελωδίες-
με κονσέρτο και φεγγάρι
πορφύρες οι νεφέλες αγρυπνούν
ανάχωμα στο άγχος που μας σώνει.

Κι έτσι όπως είσαι χαραγμένη
με στρώσεις λέξεων, φωνών
-το δράμα-
τον διακόπτη κλείνεις με ουτοπίας τρεχαλητό
την ζωή εκ νέου να φιλτράρεις.

Αφού ξέρεις τόσο καλά
πώς κάθε σκέψη μελανή
περιέχει στο κουκούλι της
μελλοντικών στιγμών θανάτους.

Αποφασίζεις νοερά να γαντζωθείς
από αναβρυτήρια, σε πέταλα υγρά
-κι άσε να κυλά-
νερό μες στην παλάμη
σαν ευλογία, προσκύνημα, ευχή.

Όλα αυτά, βιβλία μουσικά - τα καταφύγια-
πλάθουν στο θέατρο πηλό από ονειράτα
τί να τα κάνεις τα πεζά, εσύ για να πετάξεις
ρίξε τη καρδάρα χάμω, ν' ανέβουν τα φτερά!