ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ
Με μπουζούκι
στα δυο χέρια
Έπαιζες
διπλοπενιές
Τόσα βράδια
στη ταβέρνα
Ανθρώπων
άγγιζες καρδιές.
Ήτανε για σε
τραγούδι
Η ζωή σου η
μικρή
όταν
δούλευες σκληρά
νότες ντύναν
τη φωνή.
Μα δεν
πρόλαβες να ξεδιπλώσεις
Τη μαγεία της
μουσικής
Η μοίρα
έπαιξε άσχημο παιχνίδι
Κι έφυγες
πολύ νωρίς.
Όσο
σκέφτομαι πως θα ‘ταν
Άμα ζούσες
πιο πολύ
Οι μέρες θα
‘ χαν μελωδίες
Λησμονιά μες
στην γραφή.
Το πνεύμα
και η τέχνη σου
Άφησαν
σπουδαία κληρονομιά
Μέχρι και ο
Βασίλης ο Τσιτσάνης
Ήρθε σε σένα
μια φορά.
Πάντα θα
είσαι μία έμπνευση
Στου μυαλού
μου τη γωνιά
Ευχαριστώ
που έστω υπήρξες
Να δίνεις
κάποτε παρηγοριά.
Σημείωση:
Αφιερωμένο στον «παππού» μου Μήτσο που έφυγε τόσο άδικα από τα ζωή, μόλις στα
27 του χρόνια…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου