ΒΟΤΣΑΛΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ
Καθισμένη σ’ ένα
βράχο στη ακρογιαλιά
Νόμιζα πως βρήκα το
δικό μου παράδεισο
Γύρω μου βότσαλα ,
κογχύλια , αμμουδιά
Μια θάλασσα ν’
απλώνεται στο άπειρο.
Κοιτάζοντας τα
γαλάζια τα νερά
Μια γαλήνη
διαπέρασε όλο μου το κορμί
Ξάπλωσα να με
χαϊδέψει ήλιος από ψηλά
Ευχόμουν να
περνούσα εδώ μια ζωή.
Εξερεύνησα ένα-ένα
τα μικρά βραχάκια
Άρχισα να μπαίνω
στον κόσμο τον θαλασσινό
Έτσι ξέχασα για ώρα
της ψυχής τα σοκάκια
Σαν να βρισκόμουν
σε κάποιον άλλο εαυτό.
Ξεκίνησα να μαζεύω
πέτρες και κογχύλια πολλά
Είδα μέσα τους
ανάσες που δεν φανταζόμουν
Τις άφησα κάτω να
συνεχίζουν την ομορφιά
Σ’ ένα κόσμο
διαφορετικό τώρα κυλιόμουν.
Αγναντεύοντας ένα
τέτοιο τοπίο τη στιγμή
Είπα πως τίποτα δεν
αξίζει κάτι παραπάνω
Μόνο ο έρωτας
ταιριάζει με την φύση αυτή
Τα δυο μαζί σε παν
στα ουράνια πάνω.
Μέσα στους
κολπίσκους με βρήκε δύση μαγική
Ο ήλιος βούτηξε να
δει τα βότσαλα βαθιά
Συνάντησε εκεί
ατμόσφαιρα καλοκαιρινή
Το φεγγάρι πήρε
θέση και η ξαστεριά.
Πλέον ήρθε η νύχτα
μαζί κι ο γυρισμός
Βγήκα πάλι στους
ρυθμούς της καθημερινότητας
Μα μέσα μου φώλιασε
ένας ψίθυρος γλυκός
Λέγοντας πως δεν
υπήρχε ίχνος ψυχρότητας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου