ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ

Σε γύρεψαν στο χώμα

εκεί που μαργαρίτες ανθούν

σε ερήμους χρυσές που καλούν

για μια ανάσα , ένα σώμα.

 

Θύμα της ιστορίας ήσουν εσύ

αθώα ψυχή σαν πρωινού

άστρο γλυκό αυγερινού

δεν βρέθηκε για σένα ταφή.

 

Όπου κι αν είσαι

σε ερείπια λαθών

σε σκέψεις εξουσίας , παθών

μια θάλασσα αγάπης θα ηγείσαι

 

Στο χθες ακούμπησε ο θρήνος

οι ψυχές αμήχανα κοιτούν

σαν φθάσει το βόλι φυλλοροούν

στο σήμερα ζει ένδοξος ύμνος.

 

Κι αν ποτέ το φως δεν δεις

κάθε χτύπος καρδιάς , μνήμα

κάθε αυγή και ένα βήμα

εικόνα και βλέμμα ψυχής ζωντανής.

 

Στεφάνι θ’ αφήσω καταγής

για να αισθανθώ μέρος χαράς

γιατί παγκόσμια ταμπέλα κρατάς

πάνω στον αγώνα κάθε φυλής.