Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

Αχ Θεούλη μου,

τί ωραία που θα’ ταν

να έπλεα σε θάλασσα ανθρώπων

γεμάτη χαμόγελα παρηγοριάς.

 

Σαν κάποιους φίλους 

που αναρωτιέσαι 

αν τελικά είναι φτιαγμένοι 

από χρυσάφι ή αληθινή σάρκα.

 

Να ταξίδευα με τέτοιους φίλους

που πάντα θα είναι εκεί

να στεγνώσουν απ’ το πρόσωπο 

τα δάκρυα, τρεχούμενο ποτάμι.

Μα δεν παραπονιέμαι διόλου

όταν μια τρικυμία γλωσσών 

άγνωστη στο σύμπαν των ονείρων 

έρχεται καταπάνω μου.

 

Μ ‘ένα σωσίβιο σωστό

σύντροφοι μαζί με εμπειρίες

θα είμαι έτοιμη να ξεπεράσω

εμπόδια θλίψεων , υποταγής.

 

Η μικρή αυτή θάλασσα ανθρώπων

ξεχύνεται στου καθένα τη ψυχή 

ένας ανεκτίμητος θησαυρός κοχυλιών

έχει δοθεί δίχως κανένα κόστος.