ΤΟ ΑΓΚΑΘΙ
Το αγκάθι της απουσίας
πληγώνει
σαν μυτερής καρφίτσας
βελόνι
βγάζει αίμα , πλημμυρίζει
της καρδιάς τ' αλώνι.
Το αγκάθι της έλλειψης
μεγαλώνει
ο χρόνος αμείλικτα πονά
με σκέψη μόνη
κόβει δέντρα πριν ανθίσουν,
ρίχνει χιόνι.
Κενά προσπαθεί να γεμίσει
το είναι με αγέρα
λυπηρό τραγούδι παίζει
ενός λουλουδιού φλογέρα
τρέχει κι ένα παιδί παρηγοριάς
πέφτει στη σκοτεινή τη μέρα.
Το αγκάθι της θλίψης
τελειώνει
δάσος με επιθυμίες
και καμαρώνει.
Δάκρυ από ποτάμι που κυλά
ζυγώνει.
Το αγκάθι στα φτερά
τρυπώνει
γέρνει πλάι το πουλί ,
φτερούγα αυλακώνει
στην άκρη στέκεται το μέλλον
σαν πιόνι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου