Θέλω τόσο ν’
αγαπήσω
Το έαρ της
ζωής να μυρίσω
Να μη με
νοιάζει αν δακρύσω
Κάθε πόνος
σκαλί να συνεχίσω.
Τα όνειρα
δεν βγάζουν πουθενά
Δεν μου
αναπληρώνουν τα κενά
Μόνο σύγχυση
προκαλούν μετά
Όταν ξυπνώ
κι δεν υπάρχουν πια.
Πρέπει να
έχω θάρρος και πυγμή
Να τολμάω τη
κάθε στιγμή
Ν’ αρπάξω
της ευκαιρίας τη πνοή
Αδιαφορώντας
για το άλλο πρωί.
Χωρίς άγχος
και πίεση
Να παίξω της
επιθυμίας τη δίεση
Κι με των
άστρων την αμφίεση
Να ταξιδέψω
με οδηγό τη ποίηση.
Καλύτερα να
κάνω λάθος
Κι να
μετανιώσω για το πάθος
Παρά να
μείνει στης ψυχής το βάθος
Φλόγα
άσβεστη, τ’ απωθημένου ράκος.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου